Geplaatst: 26 sep 2006 11:20 am
Is wel een speciale benadering van een dichtbundel.
Over de bundel "de kiemjaren" onthou ik vooral dit:
Als slot kijk ik even naast de bundel. Thierry Deleu is ongetwijfeld één van de beste liefdespoëten in Vlaanderen en Nederland, zeker. In zijn gedichten roept hij herkenning op, identificatie, gevoeligheid die herkenning evoceert. Als lezer word je soms in de rol van voyeur geduwd. Je voelt er je onwennig bij. Moet je lachen of huilen? Is het cynisch of is het triestig? Zoals het met een ironisch mens vergaat, weet je nooit echt wat sneer is en wat als verbloeming is bedoeld. Wat grap is, en wat droefgeestigheid.
Nieuw in De kiemjaren is de triviale sfeer die de meeste gedichten kleurt. De liefde is nog altijd het uitgangspunt, maar zij is hier zo ontroerend jong, onbezoedeld, puberaal dat zij een gevoel van “verloren onschuld” symboliseert. Anderzijds wordt dit gevoel dan weer met opzet doorbroken door erotiek en agressie. Deze poëzie, of beter het triviale in deze gedichten, zal menig lezer verrassen.
Ik denk dat dit heel goed van toepassing op de gedichten die op de site staan.
Tiba.
