Het gekke is dat als ik Leo Vroman zie dan hoor ik hem niet. De man heeft zo'n bijzonder gezicht en straalt zoveel liefde uit voor Tineke dat ik naderhand steeds niet meer weet wat hij gezegd heeft.
De uitzending van het humanistisch verbond heb ik gezien. Daarin zei hij een gedicht over een bordje...
Dat deed hij onder de afwas, met zijn rug naar je toe, zodoende dat ik dat onthouden heb.
Bij deze uitzending van de 10e maart keek ik naar zijn oude, perkamentgezicht, zag alle vlekken, de witheid van zijn huid, maar die ogen! Nog steeds vol lichtjes, vol leven. Naar zo'n gezicht kan ik dus blijven kijken en me er bijna aan laven...
Dettie
