Geplaatst: 03 sep 2008 09:12 pm
Hier een wat late reactie:
Watou is altijd een belevenis en dit jaar weer erg van genoten. Als het weer een beetje meezit is dat extra meegenomen, en dat deed het gelukkig. Een zonnetje als je van de ene locatie naar de andere trekt is een pluspunt.
Zoals altijd was het een combinatie van poëzie en beeldende kunst. Nu eens in een boerderij met bijbehorende stallingen, dan weer in een huis, de kerk, deze keer zelfs in het rusthuis. De locaties zijn niet altijd dezelfde maar enkele keren steeds weer.
De poëzie interesserde me vanzelfsprekend het meest. Het viel me op dat heel veel over de dood ging, maar het kan ook aan mij liggen. Een respectabel gedeelte ging over Hugo Claus die daar zo vaak was: je hoorde en zag de meester voordragen, zag hem talloze maken op video (soms ontluisterend, met de dementie op zijn gezicht, dan weer de jongere Claus)
Maar het gehalte van de gedichten was wel hoog: heel veel Claus dus, een prachtig gedicht van Peter Verhelst (te horen onder de notelaar), Gruwez, Nolens, Kopland, Kortweg, Auden... , nog veel meer, allemaal erg de moeite.
De talrijke video-installaties zijn niet echt mijn ding.
Alhoewel, in de kerk kregen we een deskundige uitleg bij een kunstwerk van een Italiaan (?naam vergeten) en bij de video-installaties aldaar, door een zeer enthousiaste academiestudente. Dat gaf het dat tikkeltje méér.
Zoals ik zei, Watou is altijd een belevenis. En dan te bedenken dat het een onooglijk dorp is ergens op de grens tussen Vlaanderen en Frankrijk. In de winter moet het doods zijn, maar een hele zomer lang leeft het door poëzie en kunst. O n g e l o o f l i j k is dat.
En dat allemaal in gang gezet door Gwij Mandelinck, dé dichter van Watou.
Chapeau!
Op zijn minst hoort hier de link naar Gwij Mandelinck op Leestafel:
oscar.messageboard.nl/7067/viewtopic.php?t=2133
Tiba.