* Cilja Zuyderwyk (ja)

Leestafel heeft toestemming van Cilja Zuyderwyk om haar gedichten te plaatsen.

(Maar geen complete bundels)



Dettie

Geplaatst: 16 jun 2005 06:09 pm



Vertrouwde tuin



De tuin heeft jarenlang dezelfde tred gekend

de voetstappen geteld die kuiltjes

vormden in het gras



De slanke enkel met de kleine tatoeage

weerspiegeld in de vijver bij de kas

de stukjes rode nagellak

verloren bij het stoeien

aswitte doeken in de wind

want zij mocht witte doeken dragen

ze had haar kind gered



Maar nu is weer de klok verzet

hij zet de stoelen buiten

streelt ongevraagd haar krullen



Hij plant violen in de bak ververst de oude aarde

poetst haar zwarte laarzen met verlopen ledervet

bidt dat hij blijven mag

verplaatst de foto van haar zoon

met het gezicht naar zee





Cilja Zuyderwyk

Meanders Gedicht van de Maand van september 2003

Uit Smeltwater?



De uitleg van dit gedicht is te vinden bij Meander

meandermagazine.net/magazines/mea222.html



Dettie

Geplaatst: 16 jun 2005 07:46 pm



Mooi gedicht Dettie,

mooie uitleg ook.



Op de een of andere manier krijg ik het gevoel dat het kind dood is,

maar ik kan niet zo goed baseren waarom (omdat het portret van de zoon met het gezicht naar zee staat???

nergens op gebaseerd, gewoon een gevoel.



Ik ga t morgen nog een paar keer lezen.



Wil

Geplaatst: 17 jun 2005 07:56 am



Ja volgens mij is dat kind dood.



Verdronken in de vijver?



Zij heeft waarschijnlijk lopen ijsberen (jarenlang dezelfde tred gekend)



Hij vernieuwt in mijn ogen alles heel voorzichtig na een periode van rouw.



De klok is verzet, hij zet stoelen buiten

Hij plant violen, ververst aarde.

hij bidt dat hij blijven mag (alles is nog nieuw)



Een nieuwe tijd breekt aan (denk ik)



Ik kan dan eigenlijk niet plaatsen "zij heeft haar kind gered"



Dettie

Geplaatst: 17 jun 2005 08:02 am



Ik had het gedicht al eens geplaatst bij de literatuur-leeskring en dit was toen mijn uitleg



Als ik dit lees zie ik een kind rondrennen in de tuin, (de kuiltjes)

Een moeder die met haar kind aan het spelen is (rode nagellak verloren bij het stoeien)

Het kind is overleden (aswitte doeken) en de rouw (witte rouw)



Je kan dit ook lezen als een vrouw die maar heen en weer loopt, dwalend, steeds dezelfde passen maakt, diep in gedachte.

De tatouage kan de naam van het kind zijn. Ze loopt maar te denken aan het verleden toen haar kind er nog was. Ziet de nagellak, haar herinnerend aan toen.



Maar... de klok is verzet.

Langzamerhand gaat ze weer leven, komt er een man in haar leven die voor haar zorgt, die probeert haar omgeving prettig te maken en door het verplaatsen van de foto haar erop probeert te wijzen dat het leven verder gaat.

Het verlopen ledervet , vernieuwen van oude aarde wijst erop dat ze lange tijd niets deed, niets haar interesseerde.



Ik kan alleen de zin "Ze had haar kind gered" niet plaatsen.

Heeft ze abortus gepleegd omdat haar kind niet goed was? (zij mocht de witte doeken dragen) heeft ze haar kind gered door het een moeilijk leven te besparen? Ik weet het niet.



Dettie

Geplaatst: 17 jun 2005 09:20 am



Ja zo dacht ik het ook ongeveer...

ik denk dat ze haar kind gered heeft van het leven,

en door die vijver krijg ik steeds het gevoel dat ze het verdronken heeft.

Intrigerend gedicht.



Wil