Geplaatst: 15 jul 2008 09:19 am
Bestendigheid van 't onbestendige
Wat eertyds is gebeurd dat zienwe ook thans geschieden,
Eén zaak, op één toneel, alleen door andre lieden.
Al 't geen de zon beschynt, al 't geen ons oog beschout,
Leert ons de wyste Vorst, is geenszins nieuw, maar oud:
Ofschoon de onweetendheid, als vreemd iets uit mag schreeuwen,
Dat zelfde is reeds geweest voor ons, in vroegere eeuwen.
Hoe dwaalt hy, die op aarde een vast geluk verbeidt,
Daar niets bestendig is dan de onbestendigheid!
Sara Maria van Zon (1692-1755)
Dit gedicht kreeg ik vandaag in de mail via het Laurens Jz Costerproject
Zelf vind ik dat oud-Nederlands altijd prachtig om te lezen.
Het 'zingt' meer dan het huidige Nederlands.
Bij dbnl staat:
Zon (Sara Maria van). Wij kennen slechts de titels van twee harer dichtwerken:
Eeuwgetyde van den Munsterschen Vrede, in 1748, en
eene verzameling van Stichtelyke Gedichten, in 1756, te Middelburg uitgegeven.
en
Deze Utrechtse schrijfster blijkt verstand van zaken te hebben en weet wat ze wil. Ook elders komt ze tamelijk zelfverzekerd over, zoals in het puntige ‘Aan D.***’, dat als volgt begint:
‘'k Heb, Vriend, uw Rymery een weinig ingekeeken.
Ge dwingt me 't vonnis af, ik vindze vol gebreken.
Ei lieven, staak dat werk, niet waardig uwer pyn:
Al wat den veder voert hoeft geen Poeet te zyn.
(...)’
(Verzameling van stichtelyke gedichten, 226)
Zie ook
www.dbnl.nl/tekst/geme003onwe01_01/geme003onwe01_01_0001.htm
Dettie
Laatst aangepast door Dettie op 19 jul 2008 07:49 pm, in totaal 2 keer bewerkt
