* Albert Verwey (1865-1936) (ja)

Omdat Albert Verwey al meer dan 70 jaar geleden overleden is, zijn zijn gedichten vrij van copyright.

Er mogen dus meer gedichten geplaatst worden.



Dettie

Geplaatst: 11 jan 2005 06:51 pm



De dood van een jaar



Jaar, wat zijt ge een vreemd oud-jaar!

Heet dat gaan sterven?

Met bruine kransen in uw haar

Als een jong man, voor een feestmaal klaar,

Zorgloos, zie ik u zwerven...

O vreemd oud-jaar!



Hoe gaat gij dood, oud-jaar?

Zult gij gaan zitten op een hoop

Blaren, wel bruin, maar warm van zon,

Midde' in het licht en in een doop

Van stralen, of ge eerst nu begon.

Een vroom licht leven:

En leggen dan uw mooi bruin hoofd

Op blaren bruin, in stralen guld,

Tot uw glimlach klaar de lucht vervult,

Als toen, door bosjes bruin omloofd,

Herfstdraden dreven:

Gaat gij dan dood, oud-jaar?



Zal 'k u dan zoeken over 't land,

En lopen in de zonneschijn

En zeggen, neen, dat kan niet zijn,

Dat dit jaar stierf in zonneglans

En zoele winden

En zal 'k dan toch u aan de kant

Van 't pad dat 'k loop langs 't ruige duin,

Al slapende, op uw blarenbruin,

Een dood jaar vinden:

Zeg, kan dat zijn, oud-jaar?



O, smartenrijk oud-jaar,

Oud-jaar, dat 'k zo heb liefgehad

Van dat 'k met u te schreien zat

En haast zou breken

Daar ge iets van 't liefste wat ik weet:

Me een lieve vriend verliezen deed,

't En hielp geen smeken.

Zeg, op uw hand zijn, ziet ge niet?

De tranen die gij schreien liet

En sterft gij nu, of nooit verdriet

Een traan deed leken:

Zeg, kan dat zijn, oud-jaar?



O, vreugderijk oud-jaar,

Mij gaaft gij, onder 't schreien door,

Voor 't liefste wat ik ooit verloor,

't Liefste wat 'k dorst dragen:

De liefste van wie 'k zeker weet

Dat 'k, saam met haar, één lief-en-leed

Getroost durf dragen:

O zeg, kan 't zijn, dat gij zo blij

Kunt sterven, Jaar, omdat gij mij

Vreugd gaaft, die langer leeft dan gij,

O Jaar van weinig dagen...

Zeg, kan dat zijn, oud-jaar?



Sterf dan vrij blij, oud-jaar!

Ik heb van u veel smart gehad

Maar vreugd, als nooit dit hart bezat,

daarneven...

Schud 't bruine doodsbed zacht en dicht,

Houd 't hoofd omkranst, laat lach en licht

't omzwerven.

'k Zal zeggen als 'k uw broeder spreek:

Raak hem niet aan; hij 's nu zo bleek

Maar is zo blij gestorven:

Die 't liefste leven

Mij heeft verworven...

Sterf nu vrij blij, oud-jaar...





Albert Verwey

Uit Nieuwjaarsmorgen

Albert Verwey



Tiba.

Geplaatst: 11 jan 2005 07:02 pm



Verwey had iets zachts en goedmoedigs en ik vond het woord goedertieren op hem van toepassing. Af en toe kon hij, naar buiten kijkend, zijn handen wrijven en zeggen: 'Ja, ja, 't leven is aardig!'



Marie Cremers, Jeugdherinneringen



gevonden in: Toen bliezen de poortwachters, proza en poëzie van 1880 tot 1920, Hans van Straten, Salamander, Em. Querido's uitgeverij N.V. 1967



Tiba.

Geplaatst: 15 jan 2006 02:33 pm Onderwerp



De grote hond en de kleine kat



Een grote hond en een kleine kat,

Die zaten op de kamermat;

En de hond, die zei: Zeg, scheelt jou wat?

Scheer je weg!



En de kat, die zei: Jij bent een hond,

En ik een kat, niet zonder grond;

Hou jij dus nou jouw grote mond:

Scheer je weg!



Scheer je weg: waf, waf! Scheer je weg: sis, sis ­

Scheer je weg: die is raak! Scheer je weg: die 's nie mis!

Waf waf! sis sis! woef woef! mauw mauw!

En een houw en een beet en een blaf en een grauw:

En de grote hond en de kleine kat,

Die vlogen van de kamermat,

En de keuken in: Zeg, scheelt jullie wat?



En hij trapte op een teen,

En zij beet in een been

Van de meid, die riep: ga je heen! O mijn been!

Scheer je weg!



En de grote hond en de kleine kat,

Die zaten weer samen op de kamermat,

En ze lachten en praatten: 'och hemeltje, wat

Trapte ik op haar teen!'

'En beet ik in haar been!'

''t Is gek, maar zo'n mens krijgt ook altijd wat!'



Albert Verwey

in 1889 gebundeld in 'verzamelde gedichten'

opgenomen in Domweg gelukkig in de Dapperstraat

Bert Bakker 2002



Dettie



staat ook bij gedichten over dieren

Geplaatst: 22 jul 2006 08:38 am



Baders hartewens



Dwars door de tuinen

Van roos en ranken

Zich 't pad te banen,

Dan door de lanen

Van zand en dennen

Vluchtig te rennen

Tot waar de kruinen

Van hoge duinen

In 't blauwe blanken,

En zo te naadren

Met zwellende aadren

In laatste loop

De harde golven

En, overdolven,

Hun koele doop.





Albert Verwey (1865-1936)

uit: Oorspronkelijk dichtwerk, Querido/v.h. Mees

Amsterdam/Santpoort, 1938

Geplaatst: 22 jul 2006 08:41 am



Delfse Vermeer, ziende naar Delft zoals hij het zal schilderen



" Een stad aan de overkant,

met torens, poorten, daken,

Walschoeiingen en aken,

Wolkschaduw, zonnebrand.



Wij zien van de overzij

Het voegschrift in haar muren,

Haar koele kleurglazuren,

Haar verte en haar nabij.



Hoe overtreft haar glans

Haar spiegelschijn in 't water! -

Straalt zo de Godsstad later

Tot schijn mijn stad van thans?"



Albert Verweij

Uit de bundel: Rondom mijn werk



Even een gedicht over Delft voor Tiba