Geplaatst: 08 aug 2008 09:03 am
De tederheden
weet je nog de tederheden,
water dat kabbelt over
een rots, het woud dat
zwijgt en ritselt
korstmos op een schors,
een koolmees tokkelt
zijn twee noten
we stonden gebogen
over een schotel, een wit-
omrande zwam waar
een engel op zetelt,
de berken als oosterse
schonen verborgen
onder een lichtpaarse sluier
tederheden in een winterse
maand: lorken, beuken
wachten op een teken,
zwarte botten aan een es
hou je in, zei het woud,
hou je pas in, herhaalt
het water, vertraag als
leisteen, draag je verleden
in lagen en schilfers
zolang al is de aarde bezig,
keert zich om en om alsof
ze een hoofd is op een schouder
en jij daar loopt in het oude spoor
een verwachte gast, een reiziger
rusteloos onderweg naar tederheden
in een huis van eindeloos bewegen
en alles staat stil en kijkt je aan
(een impressie uit de vallei van de Lesse)
Staf De Wilde
Dit gedicht staat op de site van de Lappersfortpoets.
Tiba.
