WIJ ZIJN
Als de vlugge voetstap van de halsmisdaad,
als het bitterzoete wachten,
als de pijn van alleenzijn;
zonder reden. Radeloos en reddeloos,
beterwetend, alleswetend, nietswetend.
Woorden blijven in de handen steken,
speeksel verjaart in de mond,
klein vergif en rood verraad.
Nu zal het avondmaal smaken als gal,
en de kleine bruine minderheden in ons bloed
zullen vechten om vrijheid,
en de daad wordt verdaagd, en het woord wordt verdacht.
Nu zal het bloed blijven steken
en de hartklop wordt onhoorbaar.
Nu eindigt dit leven, nu nadert het leven,
hier staan wij naakt,
hier staan wij waar.
Dit gedicht komt uit: Dichters van deze tijd, uitgave 1969... in de tijd dat je voor de Middelbare School nog boeken en gedichten moest lezen.
Er stond een kruisje bij...
Vandaag 18 juli 2009 ter nagedachtenis aan het overlijden/en de begrafenis van Simon Vinkenoog geplaatst.
irene
