Geplaatst: 14 sep 2005 10:34 pm
Ode van de vader
O, zachte hinde, ik zie je weer
over de vlakten en de heuvels
binnen de grenzen van je lenden, drie seizoenen ver
langs de bebloemde oevers van het bloed,
jubelend een foetus torsen naar het beloofde licht.
Ik zie je diafaan gevederde gebaren,
hiëroglyfen overbrieven aan
mijn arendsblik.
Tekens, wemelend van triljoenen stoeiende moleculen,
die slechts stollen na het breken van de ogen.
Je zegt weldra: die speelse eekhoorn
springt verduiveld in het lommer van mijn hart
telkens op een andere tak.
Je stem ontsmet de ether in ons huis
met de geur van duizend dennen.
Je staat gekluisterd aan het kopergroene raam,
en schrijft in spiegelschrift zijn naam,
- leert hem door de vormloos verwaterend letters
reeds zijn prilste pasjes zetten in de klaver.
Je zwijgt, en stort uw vreugde niet te stelpen uit
in alle talen.
Zo smeed je dagelijks
een schakel naar de navel.
En elke nacht leg ik mijn linkeroor dan aan
de met melkweg bestikte schelp, en hoor,
boven het zingen van je edelste metalen,
zijn eerste schreeuw.
Julien Vangansbeke
uit het tijdschrift Nieuwe Stemmen, 1969
Tiba.
Laatst aangepast door tiba op 24 jun 2006 09:32 pm, in totaal 3 keer bewerkt
