Jacqueline van der Waals (1868-1922) (ja)

Geplaatst: 26 okt 2004 05:22 pm



Heb de link geopend, Sarah, en wat vind ik daar: Het geitenweitje, wat een verrassing, wist niet eens dat het van haar was! Moet nog van de lagere school zijn! Ken ik nog een stukje van buiten.



Grortjes. Tiba.

Geplaatst: 28 okt 2004 03:07 pm



Mijn liefste draagt de liefde in haar oogen,

Al wat haar blik aanschouwt, wordt rein en goed,

Ze trekt het oog van elk die haar ontmoet,

En wien zij groet, voelt zich het hart bewogen



Door heilgen schroom die hem het hoofd gebogen

Doet houden en in deemoed zuchten doet,

Want trots en toorn ontvluchten het gemoed....

Helpt, vrouwen, mij, haar lieflijkheid verhoogen.



Een stille ootmoed en een blij vertrouwen

Vervult het hart, waar zij den mond ontsluit,

- Welzalig, die haar voor het eerst hoort spreken! -

En komt een glimlach de ernst der trekken breken,

Geen geest beseft, geen woorden spreken 't uit,

Dit wonder, lief, als bij het eerst aanschouwen.



Jacqueline van der Waals

Uit: Dante's `Vita Nuova'

Nieuwe Verzen 1909



Deze vond ik ook op die site. Word je blij van!

Mooie site trouwens!



Grortjes

Dettie

Geplaatst: 12 nov 2004 11:23 pm



Heel mooi gedicht en prachtige aanvangsverzen:



mijn liefste draagt de liefde in haar oogen



Zo'n eerste verzen zijn wel een godsgeschenk!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 07 apr 2005 02:11 pm



En Jacqueline staat ook eindelijk in het archief



www.poezie-leestafel.info/jacqueline-van-der-waals



Dettie

Geplaatst: 27 dec 2005 02:38 pm



Vreemd, dat boom en tak zoo stil staan

In het gouden licht vandaag,

Dat de bladertjes zoo stil gaan,

't Een na 't ander, naar omlaag.



Dat het zonlicht zoo voorzichtig

Door de ijlheid straalt van 't lof,

En het groene blad doorzichtig

En veel eed'ler maakt van stof,



Dat het windje in de twijgen

Zoo behoedzaam gaat te werk

En aleen wat blaadjes zijgen

Doet op 't pad en 't bloemenperk,



Zonder 't wazig diep te raken

Waar de groene schemer blauwt,

Of den goudglans schuw te maken

In het ijlbebladerd hout,



Of te roeren aan den vijver,

Waar zeer statiglijk en traag

Twee voorname zwanen drijven

Met hun spiegelbeeld omlaag,



En wat late najaarsrozen,

Als bewasemend amethyst,

Al den weemoed van hun broze

Schoonheid heffen in den mist.



Jacqueline E. van der Waals

uit: Laatste verzen 1923



Tiba.



Stond bij de herfstgedichten, ook even hier neergezet

Geplaatst: 04 feb 2006 03:43 pm



Winterstilte





De grond is wit, de nevel wit,

De wolken, waar nog sneeuw in zit,

Zijn wit, dat zacht vergrijzelt.

Het fijngetakt geboomte zit

Met witten rijp beijzeld.



De boom houdt zich behoedzaam stil,

Dat niet het minste takgetril

't Kristallen kunstwerk breke,

De klank zelfs van mijn schreden wil

Zich in de sneeuw versteken.



De grond is wit, de nevel wit,

Wat zwijgend tooverland is dit?

Wat hemel loop ik onder?

Ik vouw de handen en aanbid

Dit grootsche, stille wonder.



Jacqueline E. van der Waals

Uit Nieuwe verzen 1909



Hier een link over het leven van Jacqueline E. van der Waals

cf.hum.uva.nl/dsp/ljc/waals/auteur.html



Dettie