Geplaatst: 10 aug 2006 03:16 pm
Volgens de critici behoort José Ángel Valente tot de Spaanse vijftigers, wat misschien nog voor zijn eerste bundel A modo de esperanza (bij wijze van hoop), nog klopt. Maar gaandeweg is Valente, die hoofdzakelijk in het buitenland heeft geleefd, zijn eigen weg gegaan en heeft - hij was vertaler - een opmerkelijke, de Spaanse trends niet volgend, universele poëzie geschreven. Voor Valente was de poëzie een existentiële zoektocht. Zijn poëzie is visuele, uiterst precieze, tot de absolute essentie gereduceerde en met een groot gevoel voor ritme neergeschreven meditatie.
Hij is niet bepaald een zeer toegankelijk dichter, zijn werk is in wezen mystiek. Terecht wordt verwezen naar Juan de la Cruz, maar ook naar Miguel de Molinos en de Kabbala. Hij vertaalde zelf poëzie van Kavafis, Montale en...Paul Celan. Laatstgenoemde (met Cernuda) een van de lievelingsdichters van Valente schreef: "Wirklichheit ist nicht./Wirklichheit will gesucht und gewonnen sein". Zo is ook de poëtische
werkelijkheid. Het gedicht wordt niet gemaakt, zegt Valente, het gedicht
zélf is scheppingsproces, ervaring en openbaring.
Valente schreef niet alleen poëzie maar ook opmerkelijk essays.
Bron: Germain Droogenbroodt
