Ilse Starkenburg (ja)

Geplaatst: 03 sep 2006 02:32 pm



Wat een grappig en herkenbaar gedicht dit..ik voelde me bijna zitten in de stoel van de kapster..overgeleverd,



vooral de eerste blik in de spiegel, als je zo n rare kaperscape om hebt

is altijd enorm confronterend..

ik zie er enkel oud uit

in vergelijking met haar

op het moment dat wij



samen in de spiegel

zijn.

en de laaste regels zijn prachtig natuurlijk...

je haar wil wel’

zegt ze ‘en nu jij nog’

ik houd altijd wel van gedichten over dit soort dagelijkse zaken.



Wil

Geplaatst: 03 sep 2006 02:35 pm



krakend pand



de kakkerlak is bij de juiste persoon

in de broek gekropen, maar

het stof kan nergens heen



het huis barst van het stof

bijna verzakken de muren

als ik zou duwen, zal ik



dat wat ik draag laten vallen

de kakkerlak vertrappen

soms is het of niemand

iemand anders kan verdragen



toch zullen de stenen een lichte

aanraking toe moeten laten

stof verdwijnt niet zomaar.



© Ilse Starkenburg

Uit: afspraak met een eiland'

Arbeiderspers, 1996

Geplaatst: 03 sep 2006 02:40 pm



Dit gedicht vind ik mooi, maar wel moeilijk...iemand zin om met me mee te puzzellen?



Eerste indruk...



het krakend pand als beeld voor de wereld..de mensheid...een ander persoon?



(omdat de muren een aaraking toe moeten zullen laten),



eenzaamheid?



En wie of wat word bedoeld met de kakkerlak??



Ik vind er in ieder geval prachtige regels in zitten...

soms is het of niemand

iemand anders kan verdragen



toch zullen de stenen een lichte

aanraking toe moeten laten

stof verdwijnt niet zomaar.

Wil

Geplaatst: 03 sep 2006 06:12 pm



Wat ben je actief met het uitleggen van gedichten, Wil.

Gelukkig voor mij, want hier lukt dat momenteel niet zo goed.

Ik kom er later op terug.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 10 sep 2006 08:48 pm



Ik zit er ook op te kijken , Wil.



Het krakend pand is de wereld waarin ze leeft???? Of een bepaald aspect, milieu van die wereld????



En de kakkerlak... ik ben er nog niet uit.

In elk geval iets ergs hinderlijks, maar blijkbaar voelt ze zich mans genoeg om die kakkerlak aan te pakken.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 20 sep 2006 06:11 pm



Ik heb vreselijk na zitten denken over dit gedicht en ik kom eigenlijk op iets veel nuchterders uit.



Volgens mij zegt ze.

Dit is een heel oud huis, het kraakt en zit onder het stof. Als je tegen de muren aan duwt is ze bang dat ze om zullen vallen, maar ze zal ze toch aan moeten raken om de stof weg te halen.



de kakkerlak is het benadrukken van het oude van het huis. Volgens mij zegt ze, de kakkerlak mag blij zijn dat ik daar ben. (in de goede broek) Zij wil de kakkerlak niet vertrappen, vernietigen zoals zoveel mensen willen. Laat dat beest ook zijn leven hebben, waarom geen ruimte voor dat beest? Symbolisch gezien kan je denken, laat iedereen zijn wie hij/zij is. ook al is het krakend, of stoffig 'let it be'.

Misschien is het wel een aanklacht tegen de manier waarop oude mensen behandeld worden...



Dettie