Geplaatst: 28 aug 2004 01:43 pm
Mooi gedicht. Als je dat hardop leest, dan 'loopt' het
De woorden vind ik zorgvuldig gekozen. Het is beeldend geschreven: ik zie die 'oude dames' voor me.
Ook dat 'naderen' in de eerste regel geeft al iets van 'onheil' aan. In de laatste twee strofen wordt dat bevestigd: 'het naderende onheil van de ouderdom/aftakeling'. En die simpele woorden 'Maar ik wil nog niet' geven zo goed het gevoel weer wat we allemaal (?) kennen.
Ik heb de dichteres - na lezing van dit gedicht - gevonden op internet en vond dit gedicht van haar. Ik zet 'm hieronder, omdat ik deze ook bijzonder treffend vind.
DE DOOD
voor James Brockway
De lompe gast zal jou niet overslaan.
Nooit belt hij op en vraagt: 'Kom ik gelegen?'
Hij komt te vroeg, te laat, zijn zeis stoot tegen
je lamp of vaas. Hij laat zijn koffie staan.
Beloftes worden niet door hem gedaan
en hij zal nooit die knekelvoeten vegen.
Hij wil niet schaken. Er wordt stuurs gezwegen
tot hij je vraagt om met hem mee te gaan.
Dat was het dan. Je bent opeens zo moe.
Hij zegt: Je wist toch dat ik ooit zou komen.
Die lamp, die vaas, die doen er niet meer toe.
Kijk niet zo bang. Het sterven doet geen pijn.
Het zal een slapen, slapen zonder dromen,
het zal een slapen zonder weerga zijn.
Patty Scholten - uit Slapen zonder weerga, Atlas
Bron:
vuurklip.net/gedigte/ned/patty_scholten.php
Noa 
