BerichtGeplaatst: 12 nov 2007 08:39 pm
Tiba, weet je dat het woord scabrositeit helemaal niet bestaat, dus we hebben samen weer een nieuw woord bedacht.
Wat de Schoolmeester betreft heb ik het boekje met dierengedichten nog eens doorgelezen en dit is werkelijk ontzettend melig. Een excuus is misschien dat het is geschreven voor kinderen maar ook aan hen lijkt de humor niet erg besteed, ofschoon we zelfs slechts 40 jaar geleden al een heel andere humor hadden dan tegenwoordig. Zelfs Wim Kan en Wim Sonneveld vind ik al verouderd, misschien ken jij wel Vlaamse voorbeelden (Jos Gijzen misschien, en Urbanus?) Ik geef een voorbeeld van een van de "geestigste" gedichten.
De Nachtegaal
"Ons gekweel",
- zegt een voormalig filomeel-
is onder de dieren ons bescheiden deel.
Net als het loeien
onder oude voorzangers en koeien.
En een concert vocaal
-dat zeggen we allemaal-
op een tak, is voor een nachtegaal
wellicht een smakelijk onthaal
en niet minder amicaal,
dan zelfs het stropen voor aal,
Want,-vervolgt hiij- de muziekwereld is mijn paradijs
waar ik geboren word, sterf en vergrijs,
net als baanvegers op het ijs.
Hij speelt dan ook volgens de eis,
al van kindsbeen af in het lover
op zijn muzikale schaatsen beentje over,
en raakt nooit van de wijs.
Dan volgen nog heel veel regels. Ik besluit met het laatste couplet.
Een Hollandse nachtegaal verhuist bij zijn dood
volgens de fabelleer met zijn ziel naar een sloot
en wordt daar als kikker verafgood.
Of hij echter nog eieren blijft leggen
dat zou ik niet durven zeggen.
Met zijn maatgeluid is het echter uit,
het is niet langer die zoete guit
met zijn mooie fluit
vol melodieus getuit.
Er is thans iets in zijn stem dat me stuit
iets...kortom, het heeft heel veel
van een driftig Aanspreker met een graat in zijn keel.
Want na zijn metempsychosis
zingt hij net als een schor mens dat boos is.
Uit: De gedichten van de Schoolmeester Dierkundelessen
Bewerkt door F.J.F Heynen
Omega Boek B.V. Amsterdam 1979
Pieter