Piet Paaltjens (1835 - 1894) (ja)

Geplaatst: 05 okt 2006 09:15 am



Immortele LX



Toen Knaap mij de laatste maal knipte,

Was hij aangedaan onder zijn werk.

"Wat wordt u al grijs!" sprak hij somber,

"Ik vrees, u studeert te sterk."



En Jongmans, toen hij mij gistren

De maat voor een pantalon nam,

Keek van mijn magerheid zóó op,

Dat ik dacht, dat hem iets overkwam.



Vader Müller ontzei me zijn tafel.

Ze verliep anders heelemaal.

Mijn holle kaak deed de lui denken.

Het eten was bij hem zo schraal.



En mijn oppasser heeft zelfs den ploert al

Een goed woord voor een draagplaats verzocht,

Als soms mijnheers begraafnis

Te Leiden plaats hebben mocht.



Maar wie er ook zien en beweenen,

Dat ik zoo jong moet vergaan,

Niet hare grijsblauwe oogjes,

En die hebben 't mij juist gedaan.



Piet Paaltjens (1835-1894)

Uit Immortellen (1850-1852)



Vader Müller - de Duitse restauranteigenaar in de Breestraat te Leiden

oppasser - verzorger van studenten in de 19e eeuw

ploert - hospes, huiseigenaar bij wie een student een kamer huurde

draagplaats - plaats als lijkdrager (voor de ploert)



Dettie

Geplaatst: 05 okt 2006 09:16 am



Maar wie er ook zien en beweenen,

Dat ik zoo jong moet vergaan,

Niet hare grijsblauwe oogjes,

En die hebben 't mij juist gedaan.



Ach den stakker heeft liefdeschverdriet .



Dettie

Geplaatst: 05 okt 2006 09:23 am



Immortelle LXXII: Wij zaten met ons vieren



Wij zaten met ons vieren

In den tuin van de sociëteit.

"Kijk, jongens!" riep Sand, "wat passeert daar

Een eeuwig knappe meid."



"Ja," zei Kaai, "dat's een pracht van een meisje!

Zoo zijn er geen twaalf in 't land"

"Ik hoor," zuchtte Haas, "ze is in stilte

Geëngageerd met een luitenant."



"Wat mankeert je, Paal?" riep Sand weer,

"Je wordt zoo bleek als de door!

Neem wat dubbelgebeide!" - "Neen, Dundas!"

Schreeuwde Haas, "breng gauw een glas rood!"



Wel dronk ik, om Haas te pleizieren,

Het rood uit, - ook smaakte 't wel goed, -

Maar op geen van mijn beide wangen

Herriep het den rozengloed.



Sinds ik weet, dat een luitnant in stilte

Mag bluffen op háár bezit,

Zien mijn vroeggeknakte wangen

Onherroepelijk marmerwit.





Piet Paaltjens

Uit Immortellen (1850-1852)



Kaai is Willem van der Kaay, die evenals Sand (A. van Wessem) tot Haverschmidts beste vrienden behoorde.

Haas is de bijnaam van Haverschmidt zelf.



Dettie

Geplaatst: 05 okt 2006 09:29 am



Het geheim



Wij zaten te keuvelen,

Daar klonk van de heuvelen

Een weemoedige triller -

Het was Ludwig Hiller:



De begaafde kunstenaar,

De wreedgeschokte,

Die aan zijn klarinet

Die triller ontlokte.



Nooit sprak er ergens

Zo ver mij bekend,

Dieper weemoed

Uit een blaasinstrument.



Het was waarlijk

Om zich te verbazen,

Zo naar stond die

Man daar te blazen!



Maar neen, verbazen

Dat deden we ons niet;

Want we kenden

De reden van zijn verdriet.



Eén onzer althans,

Die er alles van wist,

Van het vreeslijk geheim

Van de clarinettist!



Piet Paaltjens

Uit: Nagelaten snikken



Dettie

Geplaatst: 06 okt 2006 10:07 pm



Sinds ik weet, dat een luitnant in stilte

Mag bluffen op háár bezit,

Zien mijn vroeggeknakte wangen

Onherroepelijk marmerwit.



Ocharme ben ik dan geneigd te zeggen.

Zijn gedichten klinken humoristisch...

toch macaber als je weet dat hij zich verhing aan een koord aan zijn bed...

grimlachjes dan toch.



Tiba.

Geplaatst: 07 okt 2006 07:59 am



ANTWOORD UIT LEIDEN



Uw minnedicht bevalt mij niet. Verdwijn,

Mijnheer! Het is wellicht de kolendamp,

Die schade heeft berokkend aan uw brein

Of anders uw studentengeslampamp.



De inhoud van uw fantasieproduct,

Mijnheer, heeft mij afgrijselijk ontsteld.

Daarom, ik zeg het u onopgesmukt,

Wil ik u niet ontmoeten, voor geen geld!



Ik wensch niet weer te hooren van uw plan,

Dat onwelvoeglijk is, en vol gevaar.

Ge noemt uzelven een ontwikkeld man?

Ik heet u woesteling en moordenaar!



Hier treedt wel overtuigend aan den dag.

Hoezeer de studie (of de 'poëzij')

Terstond het menschelijk fatsoen vermag

Te doen verkeeren in een woestenij.



Met u verplet te worden door een trein?

Ik hoop, dat uw dolzinnigheid bedaart

Door sober leven, goede medicijn

En ook wat minder dichten uiteraard.



Drs. P.

Uit: Antwoord uit Leiden (bibliofiel, 175 ex.) (1984)

Drs. P. is een bewonderaar van Piet Paaltjens, zijn antwoord uit Leiden (is een antwoord op het gedicht "Aan Rika") is een poging in de trant van Piet Paaltjens te dichten.

Bron: www.pietpaaltjens.nl/overpietpaaltjens.htm



Dettie