Geplaatst: 03 jun 2006 08:13 pm
Sneeuwavond
Ik zit bij het vuur in de schemering
Over gebogen hoofd gaat die zo lange, trage stoet
Melancholie
... Niet zoet en vaag en niet in schemertonen,
Niet om voorbije vreugde noch om kleine pijn
Maar om het nauwe van ons hart, van onze geest
en van ons leven.
En van het cirkeltje om je, hoe ver je kijken kunt, zo eng ...
... En van onze armen zo kort, en onze vuisten,
zo belachelijk.
En al de daden die we niet deden,
En al de mensen die we niet zijn.
... En ons hart, met zijn vracht van vervelende vreugden,
Lijk het kind dat zéér mooie schelpjes gekregen had;
En dat zuchtend zei: 'Moeder ...
Wat moet ik daar nu eigenleijk meê doen?'
Vergeef het ons,
Want de waarden zijn weg en de wegen verloren
Onder één grote sneeuw.
Zinloos, al maar opnieuw, neuriet kleine obsessie:
Zoete Duitse ballade,
En al de mensen die we niet helpen kunnen,
En de avond met zijn wijd besef van de alleenheid,
Onder het zware pak der sneeuwen schemering.
En al de mensen die ik niet helpen kan,
En mijn twee handen vol genegenheid.
Heel mijn arme, warme wezen,
Lijk een dik schrift vol verzen;
In de handen van iemend die geen Vlaams verstaat ...
Jeanne van de Putte
uit: Mijn hart is niet hier, N.V. Standaard Boekhandel
opgenomen in: Declamatorium der Nederlandse poëzie, Teresa van der Meulen - van Marcke, Standaard Uitgeverij 1967
Ik vind dit nog altijd een prachtig gedicht.
Via google vind ik heel weinig over Jeanne van de Putte.
Als ik de data bekijk, is ze maar 23 jaar geworden...
Groetjes. Tiba.
