Geplaatst: 12 apr 2007 11:05 pm
Dieuwertjen
Dieuwertjen! heugt je nog de avond voor Paasch?
Eer ik je vragen ging, stapte ik mijn plaats,
Mijn woning, mijn schuren, mijn stal nog eens om,
Vast peinzend: tot alles is zij wellekom.
Wit van den hagel, maar warm trots de kou’,
Haalde ik de klink op: je zat bij de schouw;
Ik ligtte mijn mantel; jij wierp op het vier
Een mutserd*, en ‘k dacht: zij ziet mij gaarne hier.
Echter was 't later als jeukte mijn scheen,
Schoof ik je digter, jij schoof verder heen,
En toen ‘k, bij de kast om het jawoord je vroeg,
Was ‘t vreemd, dat de fluit** niet aan diggelen sloeg.
Vreezen en beven – het had schier geen end’;
‘t Huis van je moeder was jij zoo gewend,
Al droeg ik ten leste in mijn armen je er uit,
Ons dorpjen zag nimmer een droeviger bruid.
Dieuwertjen! heugt je nog de avond voor Paasch?
Onder dat wiegekleed giert onze Claes.
Ai, kus hem, en zeg, zoo het nog stond te doen,
Of jij nu wel aarzelen zoudt zoo als toen!
E.J. Potgieter
uit: Verspreide en nagelaten Poëzy,
I.H.D. Tjeenk Willink, Haarlem, 1896
*mutserd = takkenbos, brandhout
**fluit = hoog, naar de voet spits toelopend drinkglas
Tiba.
