Victor dela Montagne (1854-1915) (ja)

Omdat Victor dela Montagne (geboren in Antwerpen) meer dan 70 jaar geleden overleden is, zijn zijn gedichten vrij van copyright. Er mogen dus meer gedichten geplaatst worden.



Dettie

Geplaatst: 24 mei 2007 07:22 am



Ik denk somtijds....



Ik denk somtijds, als 't avond wordt,

hoe wij 't geluk met voeten

vertraden om een nietig woord,

en hoe we daarvoor boeten.



Ik denk me een huizeke klein en rein

met bloemen in alle hoeken,

een gouden zonnestraal op de vloer,

en hier en daar wat boeken.



Daar midden, geurend en fleurend in,

uw schoonheid, de schalke, de blonde:

Och neen, 't geluk lag niet ver, mijn kind,

toch hebben we 't niet gevonden.



De zoetgekruide wijn, hij laat

in de beker bittere droesem,

en telkens laat die herinnering

meer bitterheid in mijn boezem.





Victor dela Montagne (1854-1915)

Geplaatst: 28 mei 2007 07:21 pm



Van deze dichter had ik nog nooit gehoord (of gelezen). Maar dat zegt wellicht meer over mezelf dan over deze dichter.



Jan S

Onder de dichters die tot het geslacht van Rodenbach behoren mag

de beminnelijke Victor Dela Montagne niet vergeten worden: een

stille in den lande, die zacht zijn liedje voor zich neuriede, een lied

vol kiese intimiteit, waaraan men wel merkt dat dichten een behoefte

van zijn dieper wezen was.



- August Vermeylen

Het haardvuur wierp zijn rode schijn...



Het haardvuur wierp zijn rode schijn

door ‘t kleine, geurige kamerkijn,

op uw bleek gezichtje mede:

waar vond men zoeter vrede?



Maar, plagend staakt ge naar de vlam

het kleine voetje... en ik nam

het bevend, staamlend tussen

mijn handen in en dekte ‘t toen met kussen.



Dan vielt ge minziek aan mijn hals:

en is een vrouwenhart zo vals?

Wie kon het raden of weten:

de lente kwam, - toen waart ge reeds vergeten.



Victor dela Montagne

(1854-1915)

[Antwerpen 1854 - Sainte-Adresse in Normandië (Frankrijk) 1915]



Hij was ambtenaar bij het Belgisch ministerie van Justitie. Hij schreef gedichten en toneelwerk. Deze weemoedige dichter vond zijn inspiratie vooral in de natuur en de liefde. Eerst verscheen zijn bundel Onze Strijd. In de bundel Gedichten die hij daarna in 1883 publiceerde vindt men mooie sobere en intimistische stukjes.



In 1878 stichtte hij samen met Theofiel Coopman het tijdschrift De Nederlansche Dicht- en Kunsthalle. Twee jaar later bezorgde hij in samenwerking met dezelfde Coopman een grote bloemlezing Onze Dichters 1830-1880.



Bij het uitbreken van WO I werd hij naar Le Havre gestuurd, waar hij een jaar later stierf.



Werk:



Onze strijd (1875)



Iets vergeten (1879)



Anoniem (1880)



Onze dichters (1880)



Gedichten (1883)



Vlaamsche pseudoniemen (1884)



Bron: nederlands.nl



Zie ook www.dbnl.nl/auteurs/auteur.php?id=mont006



Dettie