Patricia Lasoen (ja)

Geplaatst: 26 okt 2008 10:55 am



Milde zelfironie, zie ik hierin, met een positief slot.



mira

Genadeloos en fluitend





Treinen: hun weg is voorgebaand,

ze zoeven door het landschap

genadeloos; soms lijken ze wel wreed

zoals ze onbarmhartig bermen vol

met bloeiend onkruid achterlaten -

en dan, hoe ze zich in beweging zetten:

nauwelijks merkbaar eerst

met kleine schokjes, en pas na een tijd

komen ze tot hun volle kracht

en fluitend razen ze voorbij signaal

en overweg, en over water

ze komen dan geruisloos stil -

een schok kaatst soms onzacht

hun inhoud en hun doel terug.



Frambozen staan vanzelf

met liefde in verband:

hun zachte huid en nauwelijks voelbare haartjes

worden liefst tegelijk met

lippen, tong en huig geproefd

langzaam smelten ze open

en naderhand weer dicht

je hoeft ze zelfs niet aan te raken -

direct nadien zijn ze ontastbare herinnering.





Patricia Lasoen

uit: Genadeloos en fluitend, De Prom, 1998



Tiba.

Dit gedicht ontmoet.



Val helemaal voor die prachtige eindregels:

je hoeft ze zelfs niet aan te raken -

direct nadien zijn ze ontastbare herinnering.

Tiba.

Merkwaardig en origineel gedicht, Tiba. Twee perfecte observaties over twee totaal verschillende onderwerpen. Een framboos kan inderdaad met de mond geplukt worden maar dat langzaam dichtsmelten heb ik nog nooit opgemerkt. Komende zomer eens proberen.

Pieter

Onze reacties waren op hetzelfde moment, Pieter.

Ik had het over de eindregels die ik prachtig vond.

Wellicht heb jij andere dingen geobserveerd?

Ik vond ook enkele zwakkere regels, maar daarvoor moet ik het gedicht nog enkele malen herlezen, die observatie kan veranderen hoor.



Tiba.

Mij viel direct de erotische lading van het begin van eerste strofe op, Tiba.Ik begrijp alleen de connectie tussen strofe 1 en 2 nog niet.

Pieter