Geplaatst: 29 aug 2006 10:11 pm
Het gedicht "De hitte" is geschreven in het West-Vlaamse dialect
(zie onder "zomergedichten"). Een poging om dit te wat duidelijker te maken.
't Staat in 't uutgestrekte Bloite,
's zomers, reuzeldikte, van
gers en groene, verder zelve, of
dat ne minsche kiken kan.
In het uitgestrekte "Bloite" (naam van een bepaald gebied? domein? gehucht?)
staat het in de zomer zo dik als reuzel (= vet van de buik van een varken)
van het gras en het groen, zelfs nog verder dan een mens
kan kijken
Diepe, in 't diepste van de ruumte,
hangt de julizonne en bit
ip de weideground, dat hi er,
zuuveruut van opensplit.
Diep, in het diepst van de ruimte (= de hemel?)
hangt de julizon en bijt
op de weidegrond, zodat die er
volledig van opensplijt.
Noirderwaarts, in 't blouwe van den
hemel, is 't verhitte zand
van de dunen, bezig met te
weemlen lik entwa da' brandt.
Noordwaarts, in het blauw van de
hemel, is het verhitte zand
van de duinen aan het wemelen (= voortdurend bewegen)
zoals iets dat brandt.
Tusschen koeien, die daa' luuzig,
liggen op de nakte ground,
floddert er 'n grouwe bende,
dounkergrouwe spreeuwen round.
Tussen koeien die daar vadsig
liggen op de naakte grond
fladdert een grauwe bende
donkergrouwe spreeuwen rond.
En ik zitte, lik versmoird, in
die geruste zee van groen,
bachten 'n geborsten wuulge
- voi de koelte - niets te doen.
En ik zit, als versmacht, in
die rustige zee van groen,
achter een gebarsten wilg
- voor de koelte - niets te doen.
Groetjes. Tiba