Hallo Arne,
Dit vind ik een érg moeilijk gedicht. Wat ik weet is dat Roland Jooris veel poëzie geschreven heeft over kunst. Over de bundel Gekras wordt geschreven dat het o.a over de kunst van Mondriaan en Bonnard gaat.
Ik heb al een heel stel schilderijen van deze schilders bekeken op intrent maar kan niet echt iets vinden waar dit gedicht op zou kunnen slaan. Roland Jooris schreef ook veel over de schilderkunst van Raveel. In die schilderijen komen vaak huizen zonder ramen voor.
Maar ook bij Raveel kon ik geen schilderij vinden dat past bij dit gedicht.
Ik ben totaal niet zeker over mijn uitleg en ik vraag me af wat je zelf bij dit gedicht denk. Persoonlijk denk ik dat dit over een schilderij gaat en niet over een stenen beeld.
Ik denk dat Roland Jooris een weergave geeft (beeld geeft) van wat hij ziet in het schilderij.
Ik krijg de indruk dat het een vrij donker schilderij is.
Misschien bedoelt de dichter met hardheid glanst het huis dat in de tweede strofe genoemd wordt.
Er is geen licht aan in het huis, er is daardoor geen raam te zien (vensterloos)
Alles in het huis is dicht, deuren, ramen. Dit is op een heel poëtische wijze weergegeven in de regel "de bewoners leven van vergrendeling) vergrendelen is op slot doen, dicht doen. (in het woordenboek staat "met een grendel afsluiten of vastzetten"
Zoals gezegd, alles is donker, de kleuren van de bloemen zijn niet te zien, de kleuren zitten opgesloten in de bloem kelken die 's avonds dichtgaan. Je kunt de kleuren doordat het zo donker is niet meer zien.
De mensen op het schilderij zwijgen ook, hebben hun mond dicht. Aan de stand van de lippen/mond kun je vermoeden wat deze mensen zouden willen zeggen maar ze praten niet. De lippen zijn dicht (toe) en er wordt niet gesproken (talig). Opnieuw heel poëtisch gezegd door de dichter "De lippen[...] toe en talig op elkaar doet liggen. Er is dus iets wat de mensen niet tegen elkaar durven of kunnen zeggen.
Het kan ook zijn dat ze elkaar kussen (de lippen op elkaar doet liggen)
De laatste strofe vind ik ook erg moeilijk, het is meer een gevoel wat ik bij deze woorden heb dan dat ik zeker weet of het zo is.
Ik denk dat deze mensen dicht bij elkaar staan, met een heel kleine beweging legt de een bij de ander zijn/haar handen op de heupen van de ander.
Ik heb dus twee gedachten bij dit gedicht.
Of het gaat om twee mensen die in het donker staan en het moeilijk vinden iets tegen elkaar te zeggen. Misschien hebben ze ruzie (gehad) dat zou de woorden hardheid, verzet enz. verklaren in de eerste strofe.
Ze kunnen niet tegen elkaar zeggen wat ze willen zeggen en dan maakt de een een gebaar van verzoening, de een wil het weer goedmaken en legt zijn/haar handen op de heupen van de ander.
Mijn andere gedachte is dat er een stel buiten staat dat elkaar kust, ze mompelen wat tegen elkaar en de een trekt de ander naar zich toe, legt zijn/haar handen op de heupen van de ander.
Ik denk zelf dat mijn eerste gedachte beter klopt maar nogmaals zeker ben ik er niet van.
Wat denk jij zelf?
veel succes de 13e!
Dettie
