Mijn oor gekluisterd
Begin met fluisteren
bladzijden lang zal je
de taal machtig zijn
vol breekbare aandacht
geeft de stand van je lippen
langzaam stukjes van
je geheimen weer
de woorden opgezogen, herkauwd
als vast voedsel
Ik slik de poëtische kracht
van je woorden, lik ze van
je glazuurblauwe lippen
je zet de deur op een
kier, je huis verlangt
aanwezigheid
Wouter van Heiningen
Een gedicht dat klinkt als een gedicht! Daarmee wil ik zeggen dat het nu eens geen poëtisch proza is, en ik vind dit even een verademing.
Een gedicht waarvan de beginverzen je direct doen uitzien naar de volgende.
Een gedicht waarvan ieder woord me lijkt 'herkauwd'.
Een gedicht met spaarzame adjectieven,
breekbare, poëtische en glazuurblauwe' en die lijken me met zorg gekozen.
Een gedicht waarbij de 'je' klinkt als een geliefde, en het zeker ook is...maar niet noodzakelijk die uit het het echte leven, zelfs niet noodzakelijk een persoon, maar dat die 'geliefde' inspireert, is wel zeker.
Tenslotte, een gedicht dat me vanavond, toen ik echt eens wou uitzakken voor teevee en een spannende voetbalmatch wou volgen, de eerste goal heeft doen missen. Maar de verdienste ligt geheel bij dit gedicht.
En nu ga ik echt kijken.
mira
