Het oude huis
Daar zijn we in 't nieuwe huis!
't Is deftig, dubbel, breed.
Hier door mijn wand dringt geen gedruis,
Geen tocht, door raam of reet.
'k Heb tien vertrekken vol gemak,
Een badvertrekje, inkluis;
We zijn, heus! aardig onder dak,
En 'k prijs dit nieuwe huis....
Doch ik verlang naar 't oude weer,
Daar 't lekte door het dak,
En daar, o zegen! steeds al meer
Geen lucht, maar ruimte ontbrak.
Het oude, dat daar aan de vest
Zo witjes lag in 't groen!
Zoet nestje, voor de zomer best,
Doch niet in elk seizoen.
Het oude, daar voor 't eerst mijn hart
Gesmaakt heeft, wat niet al!
Een liefde, een zaligheid, een smart,
Die 'k nooit meer smaken zal!
Daar in een bange, heilge nacht
Uw eerste levenskreet,
O eerste wicht, zo blij verwacht,
Mijn ziele siddren deed;
Het oude, dat het leven, nog
zo nieuw voor mijn gemoed.
Vol frisse glans en schoon bedrog,
Mij toeblonk rijk en zoet!
Het oude, met zijn woonvertrek
Zo vol gezelligheên,
Zijn hof, met menig dierbre plek,
En 't spoor der dierbre scheên!
Het oude, dat van menigeen
De erinring had bewaard,
Die nimmer hier zal binnentreên,
Vreemd aan des vreemden haard....
Ja, keren wou ik, zo het mocht.
Naar de eerste, lieve kluis,
Met halfsteens muur, vol tocht en vocht
En knabbelend gespuis!
'k Voel me in dit mooie huis - niet thuis;
Dees wanden spreken niet,
'k Sleep langs de brede trap mijn kruis
En stootrig klinkt mijn lied!
En toch misschien - 't is wel, 't is wijs,
Schoon nu mij 't harte bloedt,
Dat ik mijn needrig paradijs
Maar moedig heb gegroet!
Het is niet goed, dat we op deze aard
Ons hechten al te zeer
Aan huis en hof, aan haard en gaard
En dingen van 't Weleer.
Verstandig is 't van tijd tot tijd,
Een teedre, sterke band,
Die 't arme harte bindt en vleit,
Te schudden van de hand:
Te scheiden van een dierbre plek,
Vol weemoed en genot,
Te wennen maar aan elk vertrek -
Verhuizen is ons lot.
P.A. de Génestet (1829 – 1861)
Uit: Laatste der eerste
De Génestet was in het voorwoord van zijn bundel Laatste der eerste zelfkritisch door zijn gedichten af te doen als 'onderonsjens'. Dit vond hij een karakteristieke benaming voor de Hollandse poëzie in zijn tijd. De negentiende-eeuwse domineedichters werden later inderdaad als makers van familie-poëzie beschouwd. Door de Tachtigers, de verkondigers van de moderne poëzie, werden zij daarom verguisd. De Génestet werd wel tot het ‘genre’ domineespoëzie gerekend, maar hij bleef overeind in de kritiek. Ook zijn lezers bleven hem trouw na de komst van Willem Kloos en de zijnen. Volgens Marita Mathijsen was hij de best verkochte dichter van de tweede helft van de negentiende eeuw (Mathijsen, 2003, p. 5). Pas na de Tweede Wereldoorlog verloor hij aan populariteit. Veel van zijn citaten klinken nu nog door in onze taal.
Bron en rest van informatie over Génestet
www.kb.nl/dichters/genestet/genestet-05.html
Dettie
