Simon Carmiggelt (ja)

Toen ik een jaar of dertig was ik dagelijks lezer van zijn Kronkels en kocht ik ook een paar van zijn gedichtenbundels, waaronder: Torren aan de lijm. Geestig en melancholisch. De laatste jaren is hij op de achtergrond geraakt. Goed dat jij ons weer attent op maakt, Tiba.

Pieter

Het is "Al" die mij er via Leestafel attent op maakte.



Tiba.

tiba schreef : Het is "Al" die mij er via Leestafel attent op maakte.



Tiba.

Dan Al ook van harte bedankt. Pieter

De Bakker



Des morgens komt de bakker. Hij heet Gijs.

De naam van iemand uit een prentenboek.

Hij wordt al oud en zijn gehoor is zoek

Maar niets brengt hem in 't leven van de wijs.



De bakker houdt van ons. Wij houden van de bakker

Want och, hij is zoo'n goede, brave Gijs!

Wel dom, maar als hij glimlacht is hij wijs

En roept een diepe weemoed in mij wakker.



Hij heeft een zere voet. Die laat hij telkens zien

Die blote bakkerstenen! 't Is een blaar

Of een soort bult. Of 'n gezwel misschien?

Mijn vrouw bekijkt het. En ik houd van haar.



Het leven ligt in duizend kleine dingen

In de presentie van een brave Gijs

Met blaar en al. Hij is misschien niet wijs,

Maar zegt: "Meneer, de wereld is vol mooie dingen."



En God mag weten wat hij dan bedoelt

Die goede Gijs, met zijn bezeerde teen.

Maar ik moet knikken en ik denk alleen:

Gijs heeft gelijk. Ik heb het steeds gevoeld.







Simon Carmiggelt. 1913 - 1987

Bron: Wat het harte boeit. Mijn liefste gedichten. Verzameld door J. Riemens-Reurslag

W.P. Van Stockum en Zoon. 's-Gravenhage 1948



Het gedicht heet wel Bakker maar gaat niet echt over het beroep maar over de mens. Dus heb ik het niet bij gedichten over beroepen geplaatst.



Mijn vrouw bekijkt het. En ik houd van haar. vind ik de mooiste regel uit dit gedicht.

Bakker Gijs die telkens praat over zijn blaar en zijn vrouw die altijd opnieuw maar belangstelling toont. Daarom houdt hij van haar.



Dettie

De toneelcriticus



De criticus zit vadsig in zijn stoel

en kijkt neerslachtig naar 't nieuwe stuk.

En heel de schouwburg weet het: 't geluk

van onze diva koorddanst op zijn lustgevoel.



Vindt hij het goed, wat zij daar aanricht,

rollenden oogs en machtigen gebaars?

O - dit zijn voor 't mens de uren des gevaars,

als zij voor déze blik haar sluier oplicht.



Hij zucht en mompelt. In de pauze zwijgt hij zuur

en giet de koffie in zijn tragisch mannenhoofd.

Zijn vrouw staat blij-voldaan. Heeft zij beloofd,

hem nooit te wekken voor 't noodlotsuur?



Maar thuis vraagt zij, als een die weten moet:

'Hoe was 't Piet?' Hij opent juist zijn jas.

Zijn buik zwelt op en met sonore bas

velt hij zijn oordeel: 'Mien het was niet goed.'





Karel Bralleput (1913-1987)

uit: Het jammerhout

Arbeiderspers 1948



Karel Bralleput is een van de pseudoniemen van Simon Carmiggelt.



zie ook: www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn4/carmigg



Dit gedicht kreeg ik toegestuurd via het Project Laurens Jz. Coster

Als je wilt kun je elke werkdag een gedicht toegestuurd krijgen



Aan- en afmelden: lists.freeteam.nl/mailman/listinfo/coster-l





Website: cf.hum.uva.nl/dsphome/ljc/

Redactie: Raymond Noë

Reacties, suggesties: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.



Dettie

Bedankt Dettie. Ik ga me opgeven.

Pieter



Dettie, ik heb dit net geprobeerd maar kreeg een waarschuwing dat de website niet beveiligd is. Dus niet doen. (Bovendien is de site in het Engels wat ook al vreemd is voor een Nederlands project.)

Pieter