Hans Dingemanse (ja via Librije)

Tot de 100 beste gedichten uit de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd behoort er ook een van Hans Dingemanse (pg. 36).



Niemand anders



Dwars door het douchegeruis hoor ik bestek

dat op de tafel wordt gelegd, zij is in huis



de stilte zegt dat zij de krant gevonden heeft

dan weer geluid: de kamerdeur, het kraken



van de trap, nog even en de deurkruk zal twee

maal bewegen, zodat ik weet dat zij daar is



en niemand anders, straks komt ze binnen en

dan ziet ze mij, niets is zo spannend als elkaar



gewend te raken.



Hans Dingemanse



(in: Zoals een haan een ei legt. Augustus 2009).



Librije.

Niemand anders



Dwars door het douchegeruis hoor ik bestek

dat op de tafel wordt gelegd, zij is in huis



de stilte zegt dat zij de krant gevonden heeft

dan weer geluid: de kamerdeur, het kraken



van de trap, nog even en de deurkruk zal twee

maal bewegen, zodat ik weet dat zij daar is



en niemand anders, straks komt ze binnen en

dan ziet ze mij, niets is zo spannend als elkaar



gewend te raken.



Hans Dingemanse

(in: Zoals een haan een ei legt. Augustus 2009).



Een gedicht dat ik lees met een glimlach.

De lezer volgt de geluiden mee met de dichter, alledaagse geluiden, banale geluiden, voor iedereen herkenbaar. Toch wordt er een zekere spanning opgebouwd door de detaillering.

Want wat wil de dichter zeggen, waar gaat het gedicht naartoe?

Aha, straks komt 'ze' binnen, ogen kijken, ...of hoe het doordeweekse ook boeiend kan zijn!



Glimlach .

Dichter geslaagd.



mira

niets is zo spannend als elkaar



gewend te raken.

Dit heeft voor mij een mooie, dubbele betekenis: in het begin van een relatie is alles nog zo spannend. Maar het eindigt in de laatste regel, die apart staat: gewend te raken.



Gewend aan elkaar zijn heeft die spanning verloren en kan twee kanten op: naar sleur of vertrouwd zijn met elkaar.



Librije.

Volgens mij is het hier "vertrouwd zijn met elkaar".



Ik denk dat de dichter juist wil zeggen dat het spannend blijft, zelfs in het gewone. Tiba.

Ik druk me denk ik niet goed uit, Tiba.



Er staat: NIETS is zo spannend als elkaar gewend te RAKEN. Dat is naar mijn idee een proces. Geen toestand.



Waar ik over sprak is daarna (wat in het gedicht niet benoemd wordt): het aan elkaar gewend ZIJN. Dat is een toestand, die nooit meer zo spannend kan zijn als het aan elkaar gewend raken (suggereert het gedicht).



En dan blijven er in die toestand twee mogelijkheden over: sleur of vertrouwdheid. Welke? Daar laat dit gedicht zich niet over uit.



Hier staat alleen, dat niets zo spannend is al het proces van aan elkaar gewend raken. Juist via de heel gewone dingen. En dat is wondermooi beschreven.



Librije.

Hier staat alleen, dat niets zo spannend is al het proces van aan elkaar gewend raken. Juist via de heel gewone dingen. En dat is wondermooi beschreven.

Volledig akkoord!



Tiba.