Dit gedicht blijft me boeien.
Ideaal voor leraren fysica die ook voeling hebben met poëzie, denk ik.
Los van het thema vind ik hetvolgende een fascinerende regel:
En wat als er geen M in de formule huist?
Vervang M naar keuze door gelijk welke naam of begrip, en trek de betekenis van 'formule' wijd open, dan krijg je een versregel, o joh, die zo veelomvattend is, en die een heel eigen leven kan gaan leiden. Zoiets als een motto ook.
Want, wie denkt niet op een bepaald moment: wat, als dit of dat of die niet...? Een zuiver hypothetische vraag, maar die toch vaak wordt gesteld, al was het stilletjes.
Bij het herhaaldelijk herlezen struikel ik steeds over de laatste versregel.
Te lang? Het ritme?
Die regel ligt me niet en ervaar ik toch als een dissonant.
Maar nogmaals gefeliciteerd met je 'gouden' vers:
En wat als er geen M in de formule huist?
mira
