C.S. Adama van Scheltema (ja)

Geplaatst: 30 jul 2008 09:00 pm



De wilgen



Daar waren eens zeven wilgen

In ene boerenwei.

Die droegen grote pruiken op

Hun oude harde houten kop

En stonden op een rij.

En hunne pruik met haren

Die kwam nooit tot bedaren-

Zij knikten al maar: "ja en neen,"

Wat dat beduidde, wist er geen!



Toen kwamen er heel veel vogeltjes-

Die bouwden daar hun nest,

Die woonden allen paar aan paar,

En leefden leutig met elkaar,

En vonden 't opperbest.

En ieder zong een liedje-

Van wiede-wiede-wiede,-

Maar al de wilgen riepen: "Och,

Wat schreeuwen daar die vogels toch!"



Toen kwam de wilde wervelwind-

Die ziet ze daar zo staan,

En draait zich driemaal om, en ziet:

"Wat's dat nou voor parmantigheid!"

En waait zo op ze aan:-

Eerst deden ze nog deftig.

Maar 't werd hun gauw te heftig-

Toen riepen ze allen door mekaar:

"O jeminee wat is dat naar!"



Toen kwam een grote regenbui-

Die keek heel boos, en zei:

"Die pruiken vind ik veel te hoog,

Dat's geen fatsoen, die zijn te droog-

Daar moet wat water bij!"

De wilgen snikten en steenden:

"Wat is dat nat -- ze weenden!

"O! riepen ze met 'n lang gezicht,

"Nee, dat vergeten we niet licht!"



Toen kwam een dikke bonte koe-

Die snoof zo's en zei:"Wel

Zo'n wilgebladje mag ik graag,

Da's juit goed voor een volle maag

En voor een zwak gestel!

'k Mag zeker van uw pruiken

Wel 'n kleinigheid gebruiken?"-

De wilgen zuchtten elkander toe:

"Wat zeg je nou van zó een koe!"



Toen werd op 't laatst hun pruikebol

Zo alleraakligst lang,

Dat iedereen van schrik wegliep-

De vogels riepen:"Piep piep piep"

En werden ook al bang.

En ieder zei:"wat vreeslijk!

Dat's zeker ongeneeslijk!"

De wilgen dachten:"Dat's juist fijn,

't Bewijst dat wij van adel zijn!"



Toen kwam de boerenkapper aan,

Die had een lange schaar-

En knipte met een grote hap,

Zo maar op éénmaal: knip-knip-knap,

Door àl dat wilgenhaar!

Zij schrokken zelf verbazend,

Maar de andren lachten razend,

En riepen allemaal brutaal:

"Wat bennen jullie nou weer kaal!"



Carel Steven Adama van Scheltema (1877-1924)

Uit de bundel eenzame liedjes 1906 W.L. en J Brusse,Rotterdam



Hier dus het volledige tekst van het gedicht van Raad de dichter.



Manja Croiset

_________________

suum cuique oftewel ieder het zijne!

Dettie schreef : Geplaatst: 18 jan 2007 08:19 am



Een toepasselijk gedichtje bij dit regenachtige weer.



Kindergedachten



Het regent - o, wat regent het!

Ik hoor het uit mijn warme bed,

Ik hoor den regen zingen, -

Het regent, regent dat het giet -

Dat niemand daar nou iets van ziet,

Van al die donkere dingen!



Het ruist en regent en het spat -

Nou worden alle bomen nat

En plast het in de sloten, -

Het regent óver- óveral - !

O hé! - daar loopt het zeker al

Bij straaltjes uit de goten!



Wat is dat gek en leuk geluid!

Wat is het lekker om dat uit

Je donker bed te horen: -

't Is of de regen samen praat,

Of dat een kerel buiten staat

Te fluistren aan je oren.



Nou druipt het in dat open gras -

Nou zal er wel een grote plas

Op alle wegen komen, -

Nou lopen nergens mensen meer -

Verbeel-je eens in zo een weer - !

Daar wou ik wel van dromen.



En vroeg, morge' in den zonneschijn,

Als dan de blaadjes zilver zijn,

Met droppeltjes bepereld -

Dan doe ik toch mijn eigen zin: -

Dan loop ik héél - en héél ver in

Die schoongeworden wereld!





C.S. Adama van Scheltema (1877-1924)

uit: Eenzame liedjes (1906)



nl.wikisource.org/wiki/Adama_van_Scheltema/Eenzame_liedjes

Ik heb dit gedicht als lied op school geleerd, wat grappig! Wist ook nooit dat het een werk van Scheltema was en dat het al zo'n oud gedicht was, omdat het niet ouwerwets is geschreven.



Molly

Voorbij



Er ging iets moois voorbij,

Zo aan mijn hoofd voorbij,

Vlak langs mijn hart voorbij

Ik wist niet wat.



Ik deed mijn venster dicht,

En beî mijn ogen dicht,

En al mijn vingers dicht -

Of ik het had.



Ik keek mijn venster uit,

Zag naar de verte uit,

Hoog naar de hemel uit -

Of het daar stond.



Ik liep naar buiten toe,

Heel naar de verte toe,

Zo naar de hemel toe -

Of ik het vond.



Daar bij de wei daar zong,

Daar door de bomen zong,

Hoog in de hemel zong -

De lente een lied.



Ik zag een kindje gaan,

En nog een beestje gaan,

En nog een meiske gaan -

Dat was het niet.



'k Zocht bij de rozeboom,

Onder de pereboom,

Onder de appelboom -

Ik zag er niets.



Toen ben ik heengegaan,

Ben ik maar weggegaan,

Ben ik naar huis gegaan -

Zo zonder iets.



Ik nam mijn eigen hart,

Keek in mijn grote hart,

Diep in mijn lege hart -

Of het daar lag.



Tot de dag henen was,

totdat het avond was,

Tot het zo donker was -

Dat ik niets zag.



Toen, in de schemering,

Dacht 'k in de schemering,

Dat in de schemering -

Iemand mij riep --;



Toen heb ik zacht geschreid,

Heb ik heel stil geschreid,

Heb ik zo lang geschreid -

Totdat ik sliep.



Uit: "Het werk van Carel Steven Adama van Scheltema" (1877-1924)

Dit gedicht heeft zoiets teers, iets broos.

Als een zuchtje van de wind, of een avondmelodietje.

Tijdloos in zijn genre.



mira

Dit gedicht verdient het op muziek gezet te worden!

Pieter

Pieter, ga gerust je gang... (nieuwe uitdaging?) :!:

Ik vind het ook prachtig melodieus.



Molly