Gerard Bruning (1898-1926) (ja)

Geplaatst: 17 aug 2008 06:56 pm



De Nederlandse dichter Gerard Bruning is jong gestorven.

Hier lees je meer over hem:



www.dbnl.org/tekst/kort006isvo01_01/kort006isvo01_01_0099.htm



Tiba.

Geplaatst: 17 aug 2008 07:17 pm



Straatmuzikanten

---

Air mélancolique



De straat is mijn wrang verdriet,

mijn grijze pijn in den wentelenden dag:



aan den straathoek schuilt het ijl harmonika,

en de zoete heimwee der mandoline

vervult de menschen met een kleine pijn:

schuifelend muziekje

aan de grijze steen van het huis,

aan de grijze steen

grijze steen,

-spoorloos.



Grijze steen

aan de grijze steen

aan de grijze steen van het huis

schuilt het ijl harmonika,

en de zoete heimwee der mandoline:

grijze pijn in den wentelenden dag.



De straat is mijn wrang verdriet.





Gerard Bruning

uit: Gedichten, De Beuk,

Amsterdam, 1954



Tiba.

uit het item "raad de dichter" ook hier geplaatst

Geplaatst: 17 aug 2008 07:33 pm



Het aangeven van een melodie betekent waarschijnlijk dat het gedicht ook gezongen kon worden, wat uiteraard past bij het thema van dit gedicht, namelijk "straatmuzikanten". Het spel van straatmuzikanten is bedoeld om de voorbijgangers te bekoren, en aldus was centjes te verdienen. Maar het onderwerp van zang hoeft niet noodzakelijk een bekend lied te zijn. Ook opzienbarende gebeurtenissen (of droevige) werden vroeger op deze manier verkondigt.



Het leven van straatmuzikanten is (en was) zeker niet altijd rozengeur en manenschijn. Dit komt in dit gedicht duidelijk naar voren. Het woorden grijs en verdriet vervullen hierbij een belangrijke rol. Niet alleen de pijn is grijs, ook de steen. Zo is als het ware de tastbare werkelijkheid (de straat) voor een groot gedeelte grijs. De straat, het dagelijks leven staan symbool voor het verdriet.



Harmonica en mandoline zijn twee muziekinstrumenten bij uitstek om melancholie en droefheid ten gehore te brengen. Ijl en heimwee brengen zij voort.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Wat klinkt er een emotie door in dit gedicht!

Het is alsof ze in mijn straat spelen,

zo'n kippevel krijg ik ervan:

"De straat is mijn wrang verdriet (...)"



Molly

De straat is mijn wrang verdriet



is een van die onsterfelijke beginregels.



Tiba.