Ebenbild unseres Lebens
Der Mensch, das Spiel der Zeit, spielt, weil er allhie lebt
im Schauplatz dieser Welt; er sitzt, und doch nicht feste.
Der steigt, und jener fällt, der suchet die Paläste
und der ein schlechtes Dach; der herrscht, und jener webt.
Was gestern war, ist hin; was itzt das Glück erhebt,
wird morgen untergehn; die vorhin grüne Äste
sind nunmehr dürr und tot; wir Armen sind nur Gäste,
ob den' ein scharfes Schwert an zarter Seide schwebt.
Wir sind zwar gleich am Fleisch, doch nicht vom gleichem Stande:
Der trägt ein Purpurkleid, und jener gräbt im Sande,
bis nach entraubtem Schmuck der Tod uns gleiche macht.
Spielt denn dies ernste Spiel, weil es die Zeit noch leidet,
und lernt, dass wenn man vom Bankett des Lebens scheidet,
Kron, Weisheit, Stärk und Gut sei eine leere Pracht!
En hieronder mijn vertaling.
Afspiegeling van ons leven
De mens, speelbal van de tijd, speelt wijl hij leeft
op het schouwtoneel van deze werel ; hij zit, maar toch niet vast.
De ene klimt, de andere valt, de ene zoekt paleizen,
de andere een vervallen krot. De ene heerst, de andere weeft.
Wat gisteren was, is heen, wat nu tot geluk is verheven
zal morgen onder gaan, de eens zo groene takken
zijn nu dor en dood. Wij armen zijn slechts gasten
boven wie een scherpe degen aan zachte zijde zweeft.
Ons vlees is dan wel gelijk, maar niet van dezelfde stand :
de een draagt een purperen kleed, de ander graaft in het zand,
tot eens, van sieraden ontroofd, de dood ons tot gelijke maakt.
Speel dan dit ernstig spel, zo lang de tijd het nog gunt,
en leert, dat als men van de dis des levens scheidt,
kroon, wijsheid, sterkte zijn slechts vergankelijke pracht.
Misschien werd dit sonnet nog nooit vertaald, ik weet het niet. En of het misschien niet beter kan, ik laat dit oordeel aan de lezer. Zeker is, dat ik zelden het rijmschema volgde, tot mijn verontschuldiging kan ik alleen maar zeggen dat de vertaling letterlijk uit mijn pen gevlogen is.
Lezer100
Lezer100
