Die Flamingos.
Jardin des Plantes, Parijs.
In Spiegelbildern wie von Fragonard
ist doch von ihrem Weiss und ihrer Röte
nicht mehr gegeben, als dir einer böte,
wenn er von seiner Freundin sagt: sie war
noch sanft von Schlaf. Denn steigen sie ins Grüne
und stehn, auf rosa Stielen leicht gedreht,
beisammen, blühend, wie in einem Beet,
verführen sie verführender als Phryne
sich selber; bis sie ihres Auges Bleiche
hinhalsend bergen in der eignen Weiche,
in welcher Schwarz und Fruchtrot sich versteckt.
Auf einmal kreischt ein Neid durch die Volière;
sie aber haben sich erstaunt gestreckt
und schreiten einzeln ins Imaginaire.
De flamingo’s.
Jardin des Plantes, Parijs.
Als in een spiegel door een Fragonard
geschilderd wordt van hun wit en rood
niet meer getoond dan dat iemand om jou besloot
over zijn vriendin te zeggen: van slaap
was ze nog week. Dan waden ze in het groen
en staan op roze stelen bijeen als linie
iets gedraaid, als in een kleurrijke pergola,
verleiden ze meer als eens die courtisane Phryne
zichzelf; tot ze de bleekheid van hun ogen
in het zachtste van hun hals verbergen
waarin een zwart op vruchtrood zich verstopt.
Dan krijst iets nijdigs scherp door de volière;
zij echter hebben zich verbaasd weer opgericht
en schrijden solitair weer in het imaginaire.
Rainer Maria Rilke.
Vertaling: W. A. Fraikin
