In den Bach gebettet
Dass ich die lautere, leichtere, die heilsame Kühlung erfahre,
ward mir von Menschengedenken ins silberne Bachbett gesenkt.
Mit der Strömung wehn meine langen grünenden Haare,
reglos in buntem Gerölle ruhn meine Hände verschränkt.
Manchmal haftet an Brust mir und Stirn der Laich der Forelle,
Muscheln und Schneckenvolk schmiegen sich glatt an die Haut,
manchmal streift mich der flüchtige Schatten der schlanken Libelle,
oder es rührt mich gelind ein schlingendes, schwimmendes Kraut.
Längst vergaß ich das Wort und der Drossel schmetterndes Rufen,
Schritte und Sensengeklirr und der Glocken hallenden Chor,
und nur das Rauschen der Flut an den Felsenstufen
füllt mir gelassen mit treulichem Gleichmaß das Ohr.
Über mich zieht das Wasser gewichtlos die ewige Reise,
ungeblended seh ich ins leichte, gefilterte Licht,
unbedürftig des Schlafs, der Hoffnung oder der Speise.
Mich überfluten die Jahre, doch ich erkenne sie nicht.
Werner Bergengruen
Riga 1892 – BadenBaden 1964
In de beek verzonken.
Ik moest en zou de loutrende, lichte en helende koelte ervaren,
dus werd ik in mijn herinnering in het zilveren beekbed gelegd.
Met de stroming deinen mijn lange groen wordende haren,
met mijn handen verstild aan het veelkleurige steengruis gehecht.
Soms kleeft aan mijn borst en mijn voorhoofd de kuit van forellen,
slakken en schelpen vlijen zich tegen mijn huid;
soms zweeft boven mij de schaduw van slanke libellen
en zachtjes omtast mij een strengelend en drijvend kruid.
Allengs vergat ik het Woord en de roep van de lijster,
voetstappen, het fluiten van zeisen en ’t galmende klokkenkoor,
slechts het geruis van de stroming langs zijn rotsachtige oevers
vult betrouwbaar en gelaten met regelmaat mijn oor.
Boven mij voltrekt het gewichtloze water zijn eeuwige reis,
met open ogen kijk ik in het matte gefilterde licht,
zonder behoefte aan slaap, aan hoop of aan spijs.
De jaren stromen over mij maar ik herken ze niet.
W. Bergengruen
Vertaling: W.A. Fraikin
