Manif: weinig betrokkenheid, veel mooischrijverij in poezie

Ik wil poëzie die in opdracht wordt geschreven en vervolgens wordt geweigerd omdat de tekst de opdrachtgever of doelgroep te veel overrompelt. Ik wil geen matige poëzie die wordt geweigerd om haar matigheid. Ik wil heel, heel goede poëzie die wordt geweigerd omdat ze brandt in de hand van de opdrachtgever.



Dit staat o.a. in een artikel in Trouw van 23 mei 2009 geschreven door Erik Jan Harmens



Zie www.trouw.nl/opinie/letter-en-geest/arti...k_wil_een_bijl_.html



Samen met Ilja Leonard Pfeijffer schreef hij een 'Manifest voor een riskante literatuur'

Er is te weinig betrokkenheid en teveel mooischrijverij.



Wat vinden jullie?



Dettie

Doet me denken aan het programma Kunstuur gisteren. Waarin Hans Verhagen en Ramses Nasr tegenover elkaar zaten.



Ramses Nasr die nu de opdracht als 'Dichter des Vaderlands' heeft om meer op de actualiteit in te springen.



Hans Verhagen een intuïtief schrijver die over de actualiteit schrijven meer een taak van de journalistiek vindt. Dit ben ik met hem eens.

Bovendien lees ik Hans veel veel veel veel liever dan Ramses.



Betrokkenheid uit zich volgens mij ook niet per definitie doordat er over maatschappelijke thema's wordt geschreven...en welke vorm je van poëzie (mooischrijverij... ) waardeert blijft zeer persoonlijk.

Dettie schreef : Ik wil poëzie die in opdracht wordt geschreven en vervolgens wordt geweigerd omdat de tekst de opdrachtgever of doelgroep te veel overrompelt. Ik wil geen matige poëzie die wordt geweigerd om haar matigheid. Ik wil heel, heel goede poëzie die wordt geweigerd omdat ze brandt in de hand van de opdrachtgever.



Dit staat o.a. in een artikel in Trouw van 23 mei 2009 geschreven door Erik Jan Hermsen



Zie www.trouw.nl/opinie/letter-en-geest/arti...k_wil_een_bijl_.html



Samen met Ilja Leonard Pfeijffer schreef hij een 'Manifest voor een riskante literatuur'

Er is te weinig betrokkenheid en teveel mooischrijverij.



Wat vinden jullie?



Dettie

IK ben het daar helemaal mee eens. Er is veel te weinig betrokkenheid. Dat wil niet zeggen dat een onbetrokken gedicht niet mooi kan zijn. Maar niet te veel alsjeblieft. Er zijn natuurlijk uitzonderingen zoals Antjie Krog en Manja Croiset. Dat is beslist niet alleen mooischrijverij.

En Hans Verhagen natuurlijk en nog heel wat andere dichters.

Erik Jan Harmens kan het goed en mooi formuleren.

Is hij ook dichter?

Ik begrijp dat dit een oproep is tot 'geëngageerde' poëzie.

Goed zo, zou ik zeggen, er is misschien momenteel te weinig van, en de wereld rondom ons biedt genoeg stof om zich achter een idee te scharen of meestal tegen.

Maar mag het dan ook effe mooie poëzie zijn? Ik bedoel: een 'geëngageerd' gedicht dat poëtisch gezien nergens staat, wat zijn we daarmee dan?

En dan raken we het thema: wat is goede, 'mooie' poëzie?

Ik zou er geen antwoord op durven geven, ik weet enkel dat het zeer subjectief is, èn tijdsgebonden.

Dit geldt trouwens ook voor de roman.

Wat blijft er over na pakweg 30, 40, 50 jaar? Wat wordt nog gelezen en gewaardeerd, als 'mooi' ervaren? Tijd selecteert, vaak blijft 'het beste' over.

'Stijl' lijkt me hierbij toch een belangrijke rol te spelen.

En mogen de niet 'geëngageerde' dichters, de 'poëtische' aub ook hun ding doen?

Gorter heeft prachtige gedichten geschreven, mijn indruk is dat de minst 'geëngageerde' beter de tand des tijds hebben doorstaan.



De oproep voor geëngageerde gedichten steun ik volledig.

Maar mag ik even het 'gevleugeld' woord van Leni hier elders op LT aanhalen:

In poëzie MOET niets



mira

Een mooie beschouwing, Mira.

Volgens mijn goeroe mag een gedicht niet bombastisch zijn, niet vals -sentimenteel en niet moralistisch. Je weet intussen wel wie mijn goeroe is.

Ofschoon deze richtlijnen ook met de nodige souplesse moeten worden gehanteerd want Gerard Reve maakte van het bombastische weer een kunst.

Pieter

Ja Erik Jan Harmens is ook dichter mira, hier is zijn website



www.erikjanharmens.nl/01/b.php



Als je denkt aan het zelfgemaakte gedicht dat een meisje voorlas op 4 mei bij het monument op de Dam dan vind ik geëngageerde poëzie nuttig.

Maar wat ik ook wel eens denk is dat mensen over gedichten met een schrijnende inhoud niet durven te zeggen dat het eigenlijk een slecht gedicht is, qua poëzie.

Af en toe lees ik slechte gedichten (maar ja inderdaad wat is goed of slecht) over een aangrijpend onderwerp. Dat maakt het moeilijk om te oordelen over geëngageerde poëzie. Durft iemand een oordeel te vellen over geëngageerde poëzie of moet alles goed gevonden worden omdat het onderwerpen betreft die bloedserieus of aangrijpend zijn?



Dettie