Geplaatst: 20 okt 2005 05:42 am
Mijn mooiste gedicht, Tiba, dat zijn er zovele,
allemaal ex aequo’s,
net zoals mijn mooiste zonsondergang.
Ik kan je enkel genomineerden van de longlist geven.
Maar het is zoals bij geliefden : géén gedichten zonder schoonheidsfoutjes.
Eigenlijk is dat normaal : liefde en poëzie gehoorzamen en overtreden tenslotte dezelfde natuurwetten. Niet ?
Kleine foutjes, zowel in taal als in lichaam als in geest, hebben niet zelden een onbetaalbare charme.
Iedereen die liefheeft weet dat, denk ik.
“As rose lips without a smile,
without error in the grammar
I Russian language will despise…” (Poesjkin)
Perfectie werkt zelfs anti-attractief : wat áf is staat niet open.
Maar jullie willen niet mijn gefilosofeer,
jullie willen mijn mooiste gedicht.
Wel, leestafelgenoten, ik ben druk bezig ontgoochelende vertalingen te maken.
gg Jom