Gedichten over Herman de Coninck

Geplaatst: 28 feb 2005 12:21 am



Omdat er zoveel mooie gedichten n.a.v. de dood van Herman de Coninck geschreven zijn, dacht ik dat het goed was die hier op Leestafel forum bij elkaar te plaatsen. Enkele zijn hier al ter sprake gekomen, die probeer ik naar dit item over te brengen. Later volgen er nog andere.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 28 feb 2005 12:28 am



Met stomheid



Loodzware dagen zeggen we maar

wat weegt zo'n woord weinig; het laatste

zeilt op stadsdamp neerwaarts, kromt

zich keer op keer om zijn betekenis.



Argeloos keren de huizen hun dierbaartste

wanden naar buiten, fluisteren Lissabon,

Lissabon. Tussen keuken - en badkamertegels

zoeken wij traag naar de tekens, verrijzenis.



Het water staat laag. In marmeren armen

murmelt het zacht tegen schepen aan. Stad,

leer mij het onverstaanbare, het openbare,

de sporen van kleine roeiers over de Taag.





Anna Enquist

uit: Nieuw Wereldtijdschrift, 1997,

dubbelnummer 5-6,

Weekbladpers Tijdschriften Nijgh & Van Ditmaar/ Dedalus



Tiba.

Geplaatst: 28 feb 2005 12:36 am



Herman de Coninck stierf op straat in Lissabon. Anna Enquist was erbij en ving hem op. Vandaar 'het plaveisel" en "de laatste lucht vloog de stad in". Hij stierf omzeggens in haar armen. Kristien Hemmerechts schreef in "Taal zonder mij" dat hij gelukkig in de armen van een vrouw stierf, want vrouwen hielden van hem (of zoiets).



Niemand



De dood, zegt men, heeft genomen.

Ik zat op de grond met een dode

maar niemand kwam om te nemen.



Ik lispelde ongehoorde kinderwoorden

maar de laatste lucht vloog de stad in

en niemand kwam om te nemen.



Nee, er was in dit spel geen opzet,



Niemand keek verder dan ik, niemand



verpletterde ons met een grote vuist

tegen het ellendig plaveisel. Niemand.





Anna Enquist

Uit: De tweede helft

De Arbeiderspers 2001



Tiba.

Geplaatst: 28 feb 2005 12:50 pm



Klein



Leer het me, Herman, ik ben nog zo klein.

Leer me daar vallen, en zonder te huilen,

dwars door de stoep van een wildvreemde stad.



Ook ik moet mijn gezicht vergeten.

Ook ik moet met geen vorm en geen gewicht

het diep in van een ander land.



Ook ik moet met geen oor de gond aftasten,

moet met geen hand de bron vastpakken

die jij nu al maanden de hoogte in steekt,



die jij nu al maanden hier op laat borrelen

onder mijn tafel, hier drukt tegen mijn mond.

Leer het me, Herman, ik ben nog zo klein.



Leonard Nolens

uit: Nieuw Wereldtijdschrift, 1997 dubbelnummer 5/6



Tiba.

Geplaatst: 01 mrt 2005 09:22 pm



Nacht



Je lag te slapen in mijn hoofd

alsof je nooit meer zou verdwijnen.

Ik liet je de duinen zien, het water.

Ik moest je genezen van de dood.



Ik wist dat ik sliep maar kon praten

en zeggen dat de zon het nog deed

en ook alle mensen. Maar de woorden

verdwaalden in mijn hoofd en ik zweeg.



Ik wist dat je sliep, maar dit slapen

was zo vreemd en zo ongewoon

dat ik al schrok voor ik ontwaakte

en je weer opsloot in mijn droom.



Johanna Kruit

uit: Nieuw Wereldtijdschrift, 1997 dubbelnummer 5/6



Tiba.

Geplaatst: 03 mrt 2005 11:06 am



Kaart van een Grieks eiland



Herman, ik had je een kaart willen schrijven,

zo'n lullige ansicht, voorzien van een grap

over, nouja, je weet wel waarover



maar ik hoorde dat je al dood was

voor ik een grap had gevonden.



Ik leef nog, ons gesprek is niet af, maar

ik leef deze laatste dagen gebogen, over woorden

die ik doorstreep, weer opschrijf.



Waar hadden we het over, waar

waren we gebleven, zonder de dood te verwachten

schrijf je geen poëzie, daar waren we

het hartroerend over eens,



poëzie was geluk, het geluk om een paar woorden

te vinden die even bij elkaar wilden horen

voor de dood ons kwam halen,



een grap, een zorgvuldig verzwegen grap

om de dood, deze doorstrepen en weer opschrijven

zo was poëzie.



Ik zal je nooit meer zien.



Ik leef deze laatste dagen gebogen, voor dat alles

voor dat verlegen lichaam, dat weemoedige hoofd

waarmee je sprak, voor dat alles

levend wordt begraven.



Ik bedoel, ik leefde gebogen over die kaart,

je weet wel, zo'n veel te blauwe zee

zo'n veel te blauwe hemel, happy days in Greece.





Rutger Kopland

uit: Nieuw Wereldtijdschrift, 1997 dubbelnummer 5/6



Tiba.