Geplaatst: 03 mrt 2007 10:16 am
BRUILOFTSLIED
Mijn gade, het is goed, wij zullen toeven
In een klein stadhuis, ik zal niet vertrekken,
Al bleven mij veel eilanden te ontdekken
Die zich om mijn afwezigheid bedroeven.
Niet dicht bij zee, om mijnentwil,
't Werd mij ondraaglijk aan de rand
Der ruimt' te rusten, bij de golven stil:
Bewaar mij diep in 't binnenland.
'n Gewezen vestingstad is goed.
De avondwandling doen wij om de wallen,
Zien saam zonsondergangen tegemoet
En kudden keren naar de stallen.
Maar soms speur ik in Westenwinden
De zeeën waarover zij woeien.
Wij gaan naar huis, sluiten de blinden,
Bij 't lamplicht tracht je mij te boeien,
Te doen vergeten 't varend schip in 't duister
Waarop ik iedre nacht kon horen alle
Golven van alle verten samenvallen
Om mijn onrustig hart gerust te ruisen.
Nooit sliep ik beter, dieper dan aan boord.
't Schip is de lompe wieg die mijn geslacht,
Tot in Groenland, Spitsbergen, Labrador,
Ver van het vaderland heeft voortgebracht.
Maar het is goed, ik zal met jou, lief, wonen
En zwaar gaan van de zorg om jouw bestaan,
En niet tot de eilanden, als zoveel schone
Slaapsters, mij wachtend diep in de oceaan.
Dan bloeit je vreegelaat in 't schemerlicht.
Ik zit bij 't uitzichtloze raam te staren
en denk voorbij de vege straatlantaren,
Hoe 't ijzingwekkend schone Noorderlicht
Gletsjers beschijnt, die eeuwenoude kusten
Tot diep in 't binnenland doen splijten onder
Een ongehoord en nachtenlang gedonder...
Jij komt en kust mij en wil met mij rusten,
Je late' omhelzen in de veilge nacht,
In 't stille huis dat je zelf hebt gekozen
Voor 't samenleven en gestaag liefkozen.
Ach, waarom dit en niet de overmacht
Van 't lot, dat zwervend zijn gebied vergroot,
Zeilend op bron- en mondingloze stromen,
Waar 't leven oplost tot een ruimschoots dromen,
En als vanzelve voortvloeit naar de dood?
Maar het is goed, in liefdes naam
Heb je gekozen en hebt mij vertrouwd.
Boven groot zelfverlies, klein zelfbehoud,
Blijven wij saam!
Jan Jacob Slauerhoff
Uit de bundel: Al Dwalend XI
Nijgh & Van Ditmar 1986
