Dettie schreef : Geplaatst: 02 nov 2004 01:03 pm
Tijd
Ik droomde, dat ik langzaam leefde ....
langzamer dan de oudste steen.
Het was verschrikkelijk: om mij heen
schoot alles op, schokte of beefde,
wat stil lijkt. 'k Zag de drang waarmee
de bomen zich uit de aarde wrongen
terwijl ze hees en hortend zongen;
terwijl de jaargetijden vlogen
verkleurende als regenbogen .....
Ik zag de tremor van de zee,
zijn zwellen en weer haastig slinken,
zoals een grote keel kan drinken.
En dag en nacht van korte duur
vlammen en doven: flakkrend vuur.
- De wanhoop en welsprekendheid
in de gebaren van de dingen,
die anders star zijn, en hun dringen,
hun ademloze, wrede strijd ....
Hoe kón ik dat niet eerder weten,
niet beter zien in vroeger tijd ?
Hoe moet ik het weer ooit vergeten ?
M. Vasalis
Uit: Parken en woestijnen
Ik zet hier even mijn eigen ideëen over het begrip tijd terzijde, en steun mij voor wat volgt op de klassieke benadering, die volgens mij hier ook door M. Vasalis gebruikt wordt, namelijk als een van de voortgang en opeenvolging van de gebeurtenissen als een ononderbroken stroom. Heden, verleden en toekomst dus. De continuïteit komt in deze tekst vooral in de vorm tot uiting, het is namelijk een lange tekst, zonder zichtbare onderbreking. Ergens kun je wel perioden afbakenen, door het rijmgebruik, dat trouwens niet overal is terug te vinden in het gedicht.
Je kan hier alvast wel een aantal rijmtypes terugvinden, zoals ze beschreven zijn in het item 'literaire termen', o.a. gepaarde rijmen en omarmende rijmen. Verder zitten er ook een enjambementen in.
De dichteres stelt zich (in een droom) voor, dat zij trager leeft dan wat door ons allemaal als tijd ervaren wordt. Dit biedt haar de mogelijkheid, een aantal dingen te beleven uit het reële leven, maar dan wel uit een totaal ander gezichtspunt, namelijk dat van een buiten de klassieke tijd staande toeschouwer. Zo kan zij op een andere manier van de dingen genieten.
De opwarming van de aarde was in 2004 misschien nog iets minder actueel dan nu, maar de laatste verzen zou je niet alleen kunnen interpreteren als 'had ik het maar eerder geweten, is was al langer langzamer gaan leven', maar ook als een waarschuwing naar het 'er maar op los leven met de schatten die de aarde ons biedt' toe.
Rutger
