Geplaatst: 07 feb 2006 11:11 am
Dit gedicht werd ons toegstuurd door Mischa de Vreede
THUISKOMEN
zullen ze wat zeggen
en wat zullen ze zeggen
als ik de deur door kom
wat zie je er uit
je bent ver weg geweest
of zullen ze niets zeggen
en alleen maar kijken
of niets zeggen zelfs niet kijken
maar doorgaan met doen
net of er niets gebeurd is
hier ben ik dan
hun vriendelijke vreemdeling
ik spreek de taal der mensen
hoe is het weer
het is weer ja
het is weer nee
het is weer mooi weer
buiten
Thuiskomen schreef ik toen ik nog maar net de puberteit ontgroeid was; in 1957, 21 jaar oud; in 1959 verscheen het in mijn veel verkochte debuutbundel Met huid en hand. Voor mijzelf ging het over de gevoelens van iemand die zich in zijn huis, als kind van zijn ouders, niet prettig voelt, miskend en/of onbegrepen.
De stroming zou ik niet weten: postexperimenteel? Het gedicht is vaak gebruikt, in ongeveer dezelfde contekst.
Eind jaren 80 werd het als Poetry Internationalprojekt in meer dan 30 talen vertaald door leerlingen van het Hugo de Grootcollege in Rotterdam en daar is toen een mooi boekje van gemaakt met al die verschillende letterbeelden. (Maar Zeeuws en Fries waren er ook bij!) Het waren de talen van leerlingen van die school en nu werd de boodschap: als tweede generatieallochtoon voel je je vaak een vreemde in eigen huis. Ik heb op het internet wel eens een discussie opgeGoogeld over dit gedicht: wie het ook weer had geschreven...
Zie voor auteursinformatie verder mijn website:
www.mischadevreede.nl
.
Suxes ermee, vriendelijkx, mdev
---
Dettie
