Geplaatst: 05 dec 2008 10:41 am
SLOPER
hoe rust zo'n man? met gebalde vuisten,
woelend als een ventilatorschroef? davert
hij nog na? de slaap kan hij niet vatten
de woede om het aanstootgevend gat -wel-.
slopend moet het zijn, binnenin. dan wordt
de sloper luie slaper, duikt onder in de wol,
de vrouw, de schaamte om zich op televisie
niet te moeten zien. komt die goddeloze
knul nog ooit thuis? hoe kunnen deze
vingers geschaafd aan balken, puinen, as-
best nog luchtig door kinderkrullen gaan?
elke steen is ter hand genomen verdriet.
hij krult zich tot onschuldige foetus om
morgen herboren op te staan, als een sluip-
moordenaar voor dag en dauw te rammen,
wetend wat het is terug te keren tot stof.
Mark Meekers, dorpsdichter van Doel
mira
Toestemming van Mark Meekers voor het plaatsen van dit gedicht.
