Pierre Kemp (1886-1967) (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Poezie-Leestafel heeft toesteming (gedogen) van uitgeverij Van Oorschot om gedichten van Pierre Kemp, oorspronkelijk uitgegeven door deze uitgeverij, te plaatsen.





Dettie

Geplaatst: 08 dec 2004 06:20 pm



Bloem



Het is een bloem

om er met een vaantje om rond te gaan

en zacht te zingen.

Het is een bloem om niet meer burger te zijn,

maar een broer van een kinderhemdje in zonneschijn.



Stadsgezicht



De stad is vol wielen en hoeken

De huizen vol ramen en zoeken -

de mensen gaan heen en weer.

De mensen zijn vol mannen en vrouwen

en om de hoek van gebouwen

kijkt een dame in een heer.





Pierre Kemp

Verzamelde gedichten (in drie delen)

Poëzie, 1428 pagina’s

Verschenen in 1976

van Oorschot



Hier staat veel informatie over Pierre Kemp



www.unimaas.nl/publicatie/2004/pub1/pierre_kemp.htm



Tiba

Geplaatst: 16 jul 2006 07:02 pm



Uitbundigheid



Met korven om manen in te vangen,

met bussen vol gezangen,

met potten om lichten in te drogen

reis ik langs de ogen van het land.

Met dozen zonnen,

met klanken in tonnen

en glazen gedichten in iedere dwaze hand.

Waar ik mijn armen ook rek,

ik ben overal gek.





Pierre Kemp

uit: Een bloemlezing uit zijn kleine liederen, G. A. van Oorschot,

Amsterdam 1953



Tiba.



Uit het thema "vrolijke gedichten" ook hier even geplaatst.

Geplaatst: 16 jul 2006 07:06 pm



Bovenstaand gedicht is wel echt vrolijk!



Met dozen zonnen

en klanken in tonnen



Het klinkt allemaal zo licht en zonnig.

Een zeer melodieus ritme ook.





Waar ik mijn handen ook rek

ik ben overal gek.





Heerlijk, vrolijk gek is dat!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 16 dec 2006 07:18 am



Stationstraat 20 mei 1895

Verdriet om een Koniginnetje



Daar sta ik met mijn bouquet

en mijn oranje sjerp voor mijn klas.

Het is nu ernst. Er wordt op mij gelet.

Ik adem in een klok van glas.

Zon danst door de waaiers van de bomen

met vlaggetjes oranje,rood-wit-blauw.

De stoet moet dadelijk komen.

Ik schijn onzeker, ik vertrouw

mijn hand niet meer. De rozen

beven tussen de groene vulling even.

Onder mijn schouders zinkt het zorgeloze

weg om dit gecontoleerde leven.



Daar is de stoet.

Ik weet, hoe ik nu driemaal nijgen moet

en mijn bouquet moet reiken.

Maar niemand weet, hoe ik mag kijken

van zeer nabij, dan ik alleen,

ik zie mijn rozen en de papieren kant

rond mijn bouquet al in Haar kleine hand.



Maar neen,

al zie 'k een mooie hand in lila schijn,

zij kan niet van het Koninginnetje zijn.

De jongens staan aan de kant der Regentes.

Ik sta verkeerd, rose als een bes.

De bloemen, vlaggen en muzieken van de dag

helpen mij niet. Ik heb de tegenslag!

En stil verpleeg ik mijn kinderlijk verdriet

mijn rozen kreeg het Koninginnetje niet!



Pierre Kemp



beetje uitleg:

Toen Wilhelmina konigin werd was ze nog een kind en toen moest haar moeder de regentes Emma in haar plaats een tijdje regeren. Dit gaat over een biezondere dag : koninklijk bezoek in de koets door de Stationstraat (in Maastricht???)De kleine 'dichter Kemp'staat er met zijn boeketje...



leni

Geplaatst: 22 sep 2007 10:09 pm



Eenzaamheid



De lucht is zo lila en lauw

om de rose bloemen bij de molen.

Het water ernaast stapt grauw

geruist in de schoepen met vloeiende zolen.

Het is er om in 't grijs gereed te staan

en maar in en uit de kamers te gaan.





Pierre Kemp

uit: Pierre Kemp, Een bloemlezing uit zijn kleine liederen,

G.A. van Oorschot, Amsterdam, 2de druk 1984



Tiba.



uit het thema "gedichten over molens" ook hier geplaatst