Nicolaas Beets (1814-1903) (ja)

Deze dichter is meer dan 70 jaar geleden overleden en dan zijn de gedichten vrij van copyright

Er kunnen dus méér gedichten geplaatst worden.



Dettie

Geplaatst: 05 feb 2006 12:22 am



De moerbeitoppen ruischten



"De moerbeitoppen ruischten;"

God ging voorbij;

Neen, niet voorbij, hij toefde;

Hij wist wat ik behoefde,

En sprak tot mij;



Sprak tot mij in den stillen,

Den stillen nacht;

Gedachten, die mij kwelden,

Vervolgden en ontstelden,

Verdreef hij zacht.



Hij liet zijn vrede dalen

Op ziel en zin;

'k Voelde in zijn vaderarmen

Mij koestren en beschermen,

En sluimerde in.



Den morgen, die mij wekte

Begroette ik blij.

Ik had zoo zacht geslapen,

En Gij, mijn Schild en Wapen,

Waart nog nabij.





Nicolaas Beets

uit: Dennenaalden, Laatste dichtbundel 1892-1900,

A.W. Sijthoff, Leiden



Tiba

Geplaatst: 05 feb 2006 10:45 am



Verzen



De verzen zijn bokalen,

Waarin een dichter zijn gedachten giet.

Een vers is goed of niet,

Naarmate 't vol is tot de rand, die niet kan halen,

Of over-vliet.



Nicolaas Beets,

uit "Nederlandse Poëzie" samensteller Gerrit Komrij.



Lizzy



Uit het item "Dichters over dichten"

Geplaatst: 19 okt 2006 04:23 pm



"De Moerbeitoppen ruischten", was één van de lievelingsgedichten van wijlen mijn vrouw. Ze had een groot geel boek met gedichten : "Mij liet je leven".

Nicolaas Beets was uiteraard de schrijver van de "Camera Obscura", één van de weinige boeken die ik , ondanks verwoede pogingen, niet heb kunnen uitlezen.

Dit gedicht is echter onsterfelijk.



Gert

Geplaatst: 30 dec 2006 10:29 pm



Kort commentaar op het gedicht "De moerbeitoppen ruischten" vind je ook op de site van Leestafellid Gert:



members.chello.nl/gslings/blframe.htm



Tiba.

Ernst



Wanneer mijn voorhoofd rimpels krijgt,

Mijn breede wenkbrauw nederdaalt,

Mijn oog niet blinkt, maar duister straalt,

En uitspreekt wat mijn mond verzwijgt,

Een traan mij langs de wangen schiet,

Mijn schedel nederbukt naar de aard

Bezorgde vrienden, vreest dan niet

Dat wanhoop mij door 't harte vaart,

Of dat 't zich toegeeft aan verdriet!

Het zijn mijn zaligste uren dan:

O, de Ernst, die dan mijn ziel beheerscht,

Als 'k onweerhouden mijmren kan,

Bekoort mijn stiller hart het zeerst.





Nicolaas Beets (1814-1903)



zie ook www.dbnl.nl/auteurs/auteur.php?id=beet005



Dettie